DJ: Onno Paloma (voor & na het concert)

Een groot deel van de nieuwe generatie trompettisten houdt zich bezig met het evenaren van de technische capaciteiten van grote voorgangers als Dizzy Gillespie, Miles Davis of Clifford Brown. Sommigen zoeken vernieuwing in een mengvorm van jazz en hiphop. Niets daarvan echter bij trompettist Dave Douglas, die zich daardoor onderscheidt van veel van zijn generatiegenoten. Hij lijkt alleen maar op zoek te zijn naar een eigen geluid, zowel op zijn instrument als in het samenvloeien van de klanken van zijn ensembles. Al jaren wordt hij in de belangrijke polls uitgeroepen tot beste trompettist; Douglas heeft dan ook een groot stempel gedrukt op de recente Amerikaanse muziekgeschiedenis. Hij werkte met vele beroemdheden, van Tom Waits tot John Zorn. Ondertussen produceerde hij in de afgelopen 15 jaar zo’n 30 albums met de meest gevarieerde muziek.

In 2005 zag Brass Ecstasy het levenslicht, met een bezetting van trompet, hoorn, trombone, tuba en drums. Soulvolle composities, geïnspireerd op de zich altijd ontwikkelende brass-muziek. Het kwintet werd opgericht ter nagedachtenis aan Lester Bowie, trompettist, arrangeur, improvisator, en oprichter van het nonet Brass Fantasy, waarbij jazz ook gelinkt werd aan popmuziek. Brass Ecstasy voert originele composities en opnieuw gearrangeerde hedendaagse popmuziek uit, en verstrengelt groove, improvisatie en melodie. De debuut-cd Spirit Moves (2009) kent acht oorspronkelijke stukken, maar ook drie arrangementen van nummers van Otis Redding, Hank Williams en Rufus Wainwright. In de afgelopen jaren is Douglas het geluid van Brass Ecstasy blijven ontwikkelen door optredens op toonaangevende festivals, en het schrijven van nieuwe lyrische composities met indrukken van folk, pop en soulmuziek.

Brass Ecstasy; funk, gospel en bebop stukken in perfect uitgebalanceerde rijke jazz arrangementen.

Wie naast eigen composities ook Ellington, Anton Webern en Stravinsky opneemt moet wel een flexibele geest hebben. (NRC).