In december en januari tonen we maar liefst acht films van Ken Loach. Loach heeft inmiddels een indrukwekkend oeuvre van sociaal-realistische cinema opgebouwd. Hij staat bekend als een fanatieke, meelevende en individualistische filmmaker, die de controverse niet schuwt. Zijn films zijn een reactie op wat hij om zich heen ziet gebeuren.

Internationale bekendheid verwierf Loach in 1969 met Kes. Ook in zijn volgende speelfilms blijft hij trouw aan het maken van films over gewone mensen, meestal mensen uit de arbeidersklasse.

In 1979 wordt Loach een persona non grata als Engeland onder premier Margaret Thatcher te maken krijgt met een nieuwe politieke ideologie van zelfregulering en privatisering. Ondertussen blijft hij wel werkzaam voor televisie en maakt hij verschillende documentaires, waarvan een aantal lange tijd niet vertoond worden op de Britse televisie.

In welk land zijn films zich ook afspelen en in welke historische periode ook; zijn hoofdpersonen vechten om te overleven in een onrechtvaardige wereld, maar vechten óók om er een betere van te maken. Hij laat op onsentimentele wijze en met veel humor het leven van de lagere klassen zien. Solidariteit staat hierbij voorop en niets wordt mooier gemaakt dan het is. Zijn kritisch commentaar na het overlijden van Margaret Thatcher “Waarom privatiseren we haar begrafenis niet?” typeert zijn tomeloze strijdlust tegen het neo-liberalisme.