“Duende, een vorm van dionysische bezieling die altijd verband houdt met smart, mysterie, liefde en dood, en die met name bezit neemt van uitvoerende kunstenaars: de musicus, de danser, of de dichter die zijn werk voordraagt voor een publiek….” volgens Lorca.

Drie Hollanders begeven zich naar het zuiden, op zoek naar een andere cultuur. Twee musiceren op gitaar en trompet, de ander leest. Ze omarmen de taal en de muziek van het zuiden, ze komen in Spanje, Portugal, Brazilië. Ze ontmoeten Lorca, flamenco, jazz, duende, Pessoa, Drummond de Andrade en meer dan ze op een avond kunnen vertellen.

In de Hollandse winter brengen zij in het theater schroeiende zon, Latijnse liefde en een lome siësta.

Eric Vaarzon Morel, Eric Vloeimans en Gijs Scholten van Aschat duelleren met elkaar op ’t scherpst van de snede, met hun sterkste wapens. Eric en Eric met hun muziek, Gijs met zijn taal.

Woorden worden ritme, muziek wordt taal, grenzen vervagen. “Geef mij nog wat wijn want het leven is niets.”