In Extremen zoekt Bik Bent Braam de uitersten van de muzikale mogelijkheden op. Door middel van een ingenieus spel van regie-aanwijzingen dwingen de bandleden elkaar tot aan de grenzen van volume (keisthard, fluweelstzacht, mezzo’st-piano), toonhoogte (torensthoog, zinnigstdiep), dichtheid (ijlst, amorfst), temperament (kameelstrelaxed, hyperstnerveus) en speelbaarheid (eitjestmakkelijk, hondstmoeilijk).

In de door Braam geschreven composities worden de musici vanzelf tot extremen gevoerd, want dit keer bieden niet alleen de gebruikelijke toonsoorten huis aan de bik benters, maar wordt het decor ook gevormd door onherbergzame en dik bekruiste ladders.

Bik Bent Braam neemt als jazzorkest internationaal een unieke positie in. Sinds pianist en componist Michiel Braam de dertienkoppige band in 1986 oprichtte, is het verloop van concerten steeds minder vooraf vast komen te staan. Braam wil met de Bik Bent net zo vrij kunnen spelen als met een trio. Ieder bandlid krijgt een stuk muziek toegewezen, dat hij naar eigen inzicht kan inzetten in het programma. Tijdens de concerten is er geen bandleider, geen setlijst, en geen voorgeschreven stijl of tempo. Improvisatie voert de boventoon.

In 1988 kreeg Michiel Braam de Podiumprijs toegekend en in 1997 de belangrijkste jazzprijs van Nederland, de VPRO Boy Edgar Prijs.

In Extremen spelen drie nieuwe bandleden mee: Michael Vatcher (slagwerk), Peter van Bergen (tenorsaxofoon, klarinetten) en Carl-Ludwig Hübsch, uit Keulen (tuba).