Hij is de favoriete gitarist van moderne flamencozangers als Enrique Morente en Diego el Cigala. Hij toert de wereld over naast de Picasso van de flamencogitaar: Paco de Lucía. En Lenny Kravitz, Elton John en Joe Lovano vragen enthousiast om zijn virtuoze vingers.

Niño Josele, Juan José Heredia (1974), telg uit een zigeunerdynastie van gitaristen uit Almería, vindt de flamencogitaar opnieuw uit op zijn laatste en derde solo-album Paz, een eerbetoon aan de legendarische jazzpianist Bill Evans (1929-1980). Hier klinkt een geluid dat noch flamenco noch jazz is, maar waarin beide muziekvormen in elkaar versmelten en tegelijkertijd zichzelf blijven. De piano van Evans en de snaren van Niño Josele gaan een dialoog aan die tijd en genres overstijgt.

De energieke gitarist uit Almería staat genoeg verankerd in de traditie om zelfverzekerd onbetreden paden in de flamenco in te slaan. Al eerder liet hij horen hoe hij zijn eigen muzikale universum schept met harmonieën en melodieën uit andere werelden. Zoals in de samenwerking met de Arabische zanger Aziz Sahmaoui van het Orchestre Barbès en de Argentijnse zanger Andrés Calamaro op zijn cd Niño Josele (2003).

Josele zoekt zijn eigen muzikale wereld, eentje waar geen grenzen zijn. “De muziek uit mijn gitaar moet vrij zijn, aan niets gebonden”, aldus de jonge meester uit Almería. En al zoekend creëert hij een nieuwe taal in de flamencogitaarmuziek.

Het Niño Josele Trio, met special guest Horacio ‘El Negro’ Hernández (Cuba) op drums, zal in Lantaren/Venster laten horen hoe onbekende wegen in de flamenco swingend worden betreden.