“Moran is to the most provocative thinker in current jazz.” (Rolling Stone)
“Jason Moran shatters all the clichés about stuffy elitist jazz musicians.”
(The Wall Street Journal)
Opwindend, uitdagend en geanimeerd! Met gevoel voor wat hip is, maar vooral met veel muzikale flair veroverde pianist Jason Moran de jazzwereld. Met zijn glasheldere percussieve stijl en zijn hoogst eigenaardige jaren-dertig-uitstraling houdt hij de aandacht van zijn publiek moeiteloos vast. Moran staat rechts van de avant-garde en links van de mainstream. Hij eert de traditie, maar weet ook goed wat de postmoderne tijden te bieden hebben. Met zijn hoed en scherp gesneden pakken, lijkt hij weggelopen uit een oude zwart-wit gangsterfilm.
Tom Barman is alvast fan van hem en selecteerde een track voor That’s Blue, een compilatie in de reeks Sidetracks op het legendarische Blue Note label.
Met zijn trio – The Bandwagon – omarmt Jason Moran zowel de oude stride-pianisten (Duke Ellington), de jonge hiphoppers als elektronica en sampling. Niet verwonderlijk dus dat Moran Planet Rock van hiphoppioneer Afrika Bambaataa herwerkt. Ook niet verwonderlijk: Moran die zich Björk’s Joga eigen maakt. Zijn jongste album Artist in Residence is inmiddels zijn zevende op Blue Note en meteen de meest artisiek uitdagende so far.
Moran (1975, Texas) begon op zijn zesde piano te studeren. Als kleine jongen raakte hij al snel gefascineerd door de klanken van Thelonious Monk, zijn eerste grote rolmodel. Aan de Manhattan School of Music in New York kreeg hij verdere impulsen van grote jazzpianisten als Jaki Byard, Muhal Richard Abrams en Andrew Hill. Nog tijdens zijn studie kreeg Moran de kans om op tournee te gaan met saxofonist Greg Osby, wat het begin betekende van een lange samenwerking. In 1997 maakte Moran een eerste opname, samen met Osby, voor het label Blue Note (Further Ado), waarop hem een platencontract met Blue Note werd aangeboden.
Moran speelde als sideman met artiesten als Cassandra Wilson, Joe Lovano, Don Byron, Steve Coleman, Lee Konitz, Von Freeman, Ravi Coltrane en Stefan Harris. In 2002 verscheen Morans eerste solo-cd Modernistic. Moran won verschillende prijzen, zowel als pianist als componist. In 2002 en 2003 kreeg hij op het First Run Film Festival een prijs voor ‘Best Original Score’ voor Pagan Harlemanns Two Three Time en Chris Dillons All We Know of Heaven. In 2005 ging Morans opdrachtwerk Rain in première in het Lincoln Center in New York.
- muziek
“Moran is to the most provocative thinker in current jazz.” (Rolling Stone)
“Jason Moran shatters all the clichés about stuffy elitist jazz musicians.”
(The Wall Street Journal)
Opwindend, uitdagend en geanimeerd! Met gevoel voor wat hip is, maar vooral met veel muzikale flair veroverde pianist Jason Moran de jazzwereld. Met zijn glasheldere percussieve stijl en zijn hoogst eigenaardige jaren-dertig-uitstraling houdt hij de aandacht van zijn publiek moeiteloos vast. Moran staat rechts van de avant-garde en links van de mainstream. Hij eert de traditie, maar weet ook goed wat de postmoderne tijden te bieden hebben. Met zijn hoed en scherp gesneden pakken, lijkt hij weggelopen uit een oude zwart-wit gangsterfilm.
Tom Barman is alvast fan van hem en selecteerde een track voor That’s Blue, een compilatie in de reeks Sidetracks op het legendarische Blue Note label.
Met zijn trio – The Bandwagon – omarmt Jason Moran zowel de oude stride-pianisten (Duke Ellington), de jonge hiphoppers als elektronica en sampling. Niet verwonderlijk dus dat Moran Planet Rock van hiphoppioneer Afrika Bambaataa herwerkt. Ook niet verwonderlijk: Moran die zich Björk’s Joga eigen maakt. Zijn jongste album Artist in Residence is inmiddels zijn zevende op Blue Note en meteen de meest artisiek uitdagende so far.
Moran (1975, Texas) begon op zijn zesde piano te studeren. Als kleine jongen raakte hij al snel gefascineerd door de klanken van Thelonious Monk, zijn eerste grote rolmodel. Aan de Manhattan School of Music in New York kreeg hij verdere impulsen van grote jazzpianisten als Jaki Byard, Muhal Richard Abrams en Andrew Hill. Nog tijdens zijn studie kreeg Moran de kans om op tournee te gaan met saxofonist Greg Osby, wat het begin betekende van een lange samenwerking. In 1997 maakte Moran een eerste opname, samen met Osby, voor het label Blue Note (Further Ado), waarop hem een platencontract met Blue Note werd aangeboden.
Moran speelde als sideman met artiesten als Cassandra Wilson, Joe Lovano, Don Byron, Steve Coleman, Lee Konitz, Von Freeman, Ravi Coltrane en Stefan Harris. In 2002 verscheen Morans eerste solo-cd Modernistic. Moran won verschillende prijzen, zowel als pianist als componist. In 2002 en 2003 kreeg hij op het First Run Film Festival een prijs voor ‘Best Original Score’ voor Pagan Harlemanns Two Three Time en Chris Dillons All We Know of Heaven. In 2005 ging Morans opdrachtwerk Rain in première in het Lincoln Center in New York.
