Lew Soloff heeft een kameleontisch imago. Hij geldt als een begenadigd jazztrompettist maar is ook actief buiten de jazz. Zo was hij in de zeventiger jaren een van de medeoprichters van de jazzrockformatie Blood, Sweat & Tears, zat hij in de begeleidingsband van Barbara Streisand en werkte hij als studiomuzikant met Frank Sinatra, Marianne Faithfull, Thad Jones, Carla Bley en Ornette Coleman. Naast zijn voorliefde voor de muziek van Gill Evans is hij een liefhebber van klassieke muziek.

Soloff komt met een nieuw kwartet naar Europa, nadat hij in Rotterdam eerder optrad met Ray Anderson. Wat opvalt aan het kwartet is de bezetting. Met François Moutin op bas en Jean-Michel Pilc op piano heeft Soloff twee prominente Europese musici weten te strikken.

Moutin geldt als een van de meest opvallende bassisten uit de Franse jazzscene, waar hij speelde met o.a. Martial Solal, Michel Portal en Daniel Humair. In New York verwierf hij een positie door te spelen met o.a. Peter Erskine, Randy Brecker, Dave Liebman, John Abercrombie en Archie Shepp.

Jean-Michel Pilc heeft naam gemaakt met afwisselend en verrassend spel. Ook hij speelde buiten de landsgrenzen, met o.a. Roy Haynes, Michael Brecker, Dave Liebman, John Abercrombie, Marcus Miller en Lenny White.

Slagwerker Billy Hart behoeft geen nadere introductie bij jazzfans. Hij behoort sinds de jaren vijftig tot de jazzscene en blonk uit in bands met: Herbie Hancock, McCoy Tyner, Stan Getz, Gerry Mulligan, Billy Harper, Clark Terry, The New York Jazz Quartet, the Jazztet, en Mingus Dynasty.

Alle musici dragen met eigen composities aan het programma bij.