Net als haar generatiegenoten Michael Bublé en Matt Dusk grijpt jazz-zangeres Robin McKelle terug naar het verleden. Geïnspireerd door artiesten als Ella Fitzgerald en Frank Sinatra blaast ze swingende standards uit de jaren veertig en vijftig nieuw leven in. Ze klinkt alsof ze zo is overgewaaid uit die tijd en had eigenlijk toen geboren willen zijn: “Als je luistert naar de liedjes en je verbeeldt je al die verhalen, al die geweldige liefdes tussen mannen en vrouwen – daar had ik bij moeten zijn.”

Robin McKelle begon met zingen in de kerk en speelde piano in de jazzband van haar highschool. Na een studie aan de universiteit van Miami en het behalen van haar degree aan het prestigieuze Berklee College of Music, verhuisde McKelle naar Los Angeles. Daar werkte zij als achtergrondzangeres tot ze naar Boston vertrok en een eigen trio oprichtte.

In 2004 nam ze deel aan de ‘Thelonious Monk vocal jazz competition’ en werd derde. Dat opende vele deuren. McKelle kreeg de mogelijkheid te werken met gerenommeerde artiesten als Herbie Hancock, Wayne Shorter, Terence Blanchard en George Duke.

Samen met producer en trompettist Willie Murillo, bekend van zijn werk met het Brian Setzer Orchestra, LeAnn Rimes en Aimee Mann, maakte McKelle haar debuutalbum Introducing Robin McKelle, met eigen en geleend geld. De cd werd een groot succes. Onlangs verscheen de opvolger Antique waarmee ze opnieuw teruggrijpt naar swingende bigband-muziek, maar waarop ook een zelfgeschreven nummer te horen is.

Het is vooral haar soulvolle stem die opvalt en die wordt vergeleken met die van Ella Fitzgerald. Met haar krachtige, warme en een tikkeltje hese stem weet McKelle je zowel op cd als live helemaal in te pakken.