Uit de instrumentale en elektronische muziek van de afgelopen eeuw blijkt dat ruis niet alleen een vervelend bijverschijnsel van de klankproductie is. Integendeel, het kan ook doelbewust ingezet worden.

Het slagwerk, ruisopwekker bij uitstek, dient allang niet meer alleen als ritmische begeleiding, maar kent inmiddels een eigen, op zijn ruismogelijkheden toegespitst repertoire.

Luister naar een zingende slagwerker en slagwerkende zangers met een toefje elektronica! Een samenwerking van Arnold Marinissen en het Asko Kamerkoor, gedirigeerd door Jos Leussink.

==Programma==

* Mary Finsterer (*1962): Omaggio alla Pietà voor zes zangers en slagwerker (1993) [5′] Ned. première
* Piet-Jan van Rossum (*1966): nieuw werk voor slagwerker [8′] wereldpremière
* Wouter Snoei (*1977): Waan voor twaalf zangers, slagwerker en elektronica [15′] wereldpremière

pauze
* Morton Feldman (1926-1987): Christian Wolff in Cambridge voor vierstemmig koor (1963) [3:50]
* Marko Ciciliani (*1970): Crash voor een zingende slagwerker (2007) [10′] Ned. première
* Arnold Marinissen (*1966): Ei voor koor, slagwerker en elektronica [10′] wereldpremière
* François-Bernard Mâche (*1935): Danaé voor twaalf zangers (allen ook slagwerk) en slagwerker (1970) [16′] Ned. première

Centraal in Zing- & Slagwerk staat slagwerker Arnold Marinissen, over wie de pers schreef: “Marinissen is een slagwerker die duizend kleuren aan elke toets van zijn vibrafoon weet te ontlokken, die een aangeslagen stuk schroot kan laten glimmen en die zijn trommelvellen kan laten zingen.”

Behalve als briljant vertolker is Marinissen in Zing- & Slagwerk ook te horen als componist. In zijn nieuwe werk zwengelt de ritmische taal van het slagwerk telkens vocale acties aan.

De werken van Van Rossum, Snoei en Ciciliani kwamen tot stand in opdracht van het Fonds voor de Scheppende Toonkunst.