An Autumn Afternoon
Ozu’s laatste film is eens te meer een krachtige schets van de verschuivende waarden in het Japanse familieleven. Ook hier staat een vader-dochterrelatie centraal: de vader drinkt en zwelgt in zelfmedelijden en melancholie, terwijl zijn huwbare dochter nuchter en realistisch is.
De laatste film van Ozu was ook zijn laatste meesterwerk, een zacht maar hartverscheurend verhaal over een man die op waardige wijze besluit om niet mee te doen aan de modernisering van de samenleving en de veranderende stromingen van het leven.
Een weduwnaar (vaste Ozu-acteur Chishu Ryu) woont al jaren comfortabel samen met zijn volwassen dochter, maar moet gaandeweg accepteren dat ze in het huwelijk gaat treden en uit het ouderlijk huis vertrekt. De elegant gecomponeerde, teder-trieste zwanenzang portretteert deze twee mensen die beiden bereid zijn hun geluk voor elkaar op te offeren.
Ozu laat op subtiele wijze zien hoe kwetsbaar en tegelijkertijd belastend familiebanden kunnen zijn. Binnenskamers blijft er veel ongezegd, zodat de personages hun toevlucht moeten zoeken in cafés, waar de tongen enigszins worden losgemaakt en verdriet kan worden weggedronken. De eindscène in waterverfkleuren lijkt dan ook door een zacht filter van tranen geschoten.
Kies tijdstip
- filmspecial
Ozu’s laatste film is eens te meer een krachtige schets van de verschuivende waarden in het Japanse familieleven. Ook hier staat een vader-dochterrelatie centraal: de vader drinkt en zwelgt in zelfmedelijden en melancholie, terwijl zijn huwbare dochter nuchter en realistisch is.
De laatste film van Ozu was ook zijn laatste meesterwerk, een zacht maar hartverscheurend verhaal over een man die op waardige wijze besluit om niet mee te doen aan de modernisering van de samenleving en de veranderende stromingen van het leven.
Een weduwnaar (vaste Ozu-acteur Chishu Ryu) woont al jaren comfortabel samen met zijn volwassen dochter, maar moet gaandeweg accepteren dat ze in het huwelijk gaat treden en uit het ouderlijk huis vertrekt. De elegant gecomponeerde, teder-trieste zwanenzang portretteert deze twee mensen die beiden bereid zijn hun geluk voor elkaar op te offeren.
Ozu laat op subtiele wijze zien hoe kwetsbaar en tegelijkertijd belastend familiebanden kunnen zijn. Binnenskamers blijft er veel ongezegd, zodat de personages hun toevlucht moeten zoeken in cafés, waar de tongen enigszins worden losgemaakt en verdriet kan worden weggedronken. De eindscène in waterverfkleuren lijkt dan ook door een zacht filter van tranen geschoten.
