À propos de Butterfly

Compagnie José Besprosvany / Théatre de la Balsamine

Puccini’s opera als huwelijk tussen moderne dans, hiphop en manga.

Compagnie José Besprosvany transformeert Puccini’s beroemde opera Madama Butterfly tot een dansvoorstelling van drie kwartier. Waar in de opera het Japanse meisje Cio-Cio San (Butterfly) en de Amerikaanse marineofficier B.F. Pinkerton met elkaar trouwen, zien we in deze voorstelling het al even onwaarschijnlijke huwelijk tussen moderne dans, hiphop en Japanse marionettenkunst. Dit alles omhuld door kleurige projecties die geïnspireerd zijn op de beeldtaal van de mangastrips.

De vraag die in de vorm van interviews en voice-overs vooral centraal staat, is of de ruim honderd jaar oude opera ons tegenwoordig nog wel iets te zeggen heeft. De vanuit Brussel werkende Mexicaans-Belgische choreograaf José Besprosvany (1959) neemt daarom tussen zijn drie dansers ook zelf plaats op het toneel, om zijn rol als kunstenaar op relativerende wijze ter discussie te stellen.

“Er valt veel te lachen in deze korte voorstelling, die het intieme koppelt aan het universele, en humor combineert met dromen en reflectie.” (Le Soir)

Deze voorstelling heeft al plaatsgevonden
Muziektheater

Puccini’s opera als huwelijk tussen moderne dans, hiphop en manga.

Compagnie José Besprosvany transformeert Puccini’s beroemde opera Madama Butterfly tot een dansvoorstelling van drie kwartier. Waar in de opera het Japanse meisje Cio-Cio San (Butterfly) en de Amerikaanse marineofficier B.F. Pinkerton met elkaar trouwen, zien we in deze voorstelling het al even onwaarschijnlijke huwelijk tussen moderne dans, hiphop en Japanse marionettenkunst. Dit alles omhuld door kleurige projecties die geïnspireerd zijn op de beeldtaal van de mangastrips.

De vraag die in de vorm van interviews en voice-overs vooral centraal staat, is of de ruim honderd jaar oude opera ons tegenwoordig nog wel iets te zeggen heeft. De vanuit Brussel werkende Mexicaans-Belgische choreograaf José Besprosvany (1959) neemt daarom tussen zijn drie dansers ook zelf plaats op het toneel, om zijn rol als kunstenaar op relativerende wijze ter discussie te stellen.

“Er valt veel te lachen in deze korte voorstelling, die het intieme koppelt aan het universele, en humor combineert met dromen en reflectie.” (Le Soir)