Are You Ready, Are You Ready for Love
In een grootstad vat een jonge man een platonische liefde op voor de vrouw die in het appartement naast hem woont. Een tussenmuur scheidt hen van elkaar. Langzamerhand krijgt zijn romantisch verlangen een ziekelijk en obsessioneel karakter.
“Webcamtheater in splitscreen”, kopte de Vlaamse krant De Morgen na de première. De voorstelling Are You Ready, Are You Ready for Love laat zich moeilijk in gewone theatertermen vatten. Gebruikelijke theatercodes gaan op de helling. Wie zich overgeeft aan Ready maakt echter absoluut iets mee.
Over dit werk merkte Piet Arfeuille, de regisseur, zelf op:
“Het verhaal is voor mij niet het belangrijkste, het gaat mij om het creëren van die omstandigheden waarin een theaterpubliek simpelweg en ongecensureerd naar een mens mag kijken, in kan zoomen op de banaliteit en absurditeit van hun dagelijkse routine, getuige is van hun diepe angsten en hevige verlangens. Ik wou de gebruikelijke theatercodes in Ready absoluut op de helling zetten. Geen klassieke dramaturgie boordevol actie en psychologische ontwikkeling, maar een eenvoudige narratie met het cyclische en statische mens- en wereldbeeld zoals Tarkovski dat omschreven heeft. Geen acteurs ook die allerlei signalen naar de toeschouwer uitsturen, waardoor deze achterover kan leunen, maar een schamele en loutere aanwezigheid van twee menskes die nu eens voor één keer de omgekeerde beweging van het publiek vragen: “Kom maar naar ons toe, je mag alles zien.” Wie zich overgeeft aan Ready maakt iets mee. “Wat is poëzie?,” dat is de vraag die me bezighoudt. Poëzie is naar een mens kijken die niet weet dat hij bekeken wordt en ineens een mens zien.”
“Zonder dat ze één woord wisselen zijn hun levens zeer close. Dat geeft een spanning aan het stille spel waarin enkel aan de telefoon wordt gepraat. Het toont schrijnend de eenzaamheid die in een grote stad al heel jong kan toeslaan. Dit is een mix van stille poëzie en harde realiteit. Het spel is filmisch en hyperrealistisch. De wetten van theater en film spelen hier kat en muis.”
Eddie Vaes, naar aanleiding van Festival CEMENT
Kies tijdstip
- theater
In een grootstad vat een jonge man een platonische liefde op voor de vrouw die in het appartement naast hem woont. Een tussenmuur scheidt hen van elkaar. Langzamerhand krijgt zijn romantisch verlangen een ziekelijk en obsessioneel karakter.
“Webcamtheater in splitscreen”, kopte de Vlaamse krant De Morgen na de première. De voorstelling Are You Ready, Are You Ready for Love laat zich moeilijk in gewone theatertermen vatten. Gebruikelijke theatercodes gaan op de helling. Wie zich overgeeft aan Ready maakt echter absoluut iets mee.
Over dit werk merkte Piet Arfeuille, de regisseur, zelf op:
“Het verhaal is voor mij niet het belangrijkste, het gaat mij om het creëren van die omstandigheden waarin een theaterpubliek simpelweg en ongecensureerd naar een mens mag kijken, in kan zoomen op de banaliteit en absurditeit van hun dagelijkse routine, getuige is van hun diepe angsten en hevige verlangens. Ik wou de gebruikelijke theatercodes in Ready absoluut op de helling zetten. Geen klassieke dramaturgie boordevol actie en psychologische ontwikkeling, maar een eenvoudige narratie met het cyclische en statische mens- en wereldbeeld zoals Tarkovski dat omschreven heeft. Geen acteurs ook die allerlei signalen naar de toeschouwer uitsturen, waardoor deze achterover kan leunen, maar een schamele en loutere aanwezigheid van twee menskes die nu eens voor één keer de omgekeerde beweging van het publiek vragen: “Kom maar naar ons toe, je mag alles zien.” Wie zich overgeeft aan Ready maakt iets mee. “Wat is poëzie?,” dat is de vraag die me bezighoudt. Poëzie is naar een mens kijken die niet weet dat hij bekeken wordt en ineens een mens zien.”
“Zonder dat ze één woord wisselen zijn hun levens zeer close. Dat geeft een spanning aan het stille spel waarin enkel aan de telefoon wordt gepraat. Het toont schrijnend de eenzaamheid die in een grote stad al heel jong kan toeslaan. Dit is een mix van stille poëzie en harde realiteit. Het spel is filmisch en hyperrealistisch. De wetten van theater en film spelen hier kat en muis.”
Eddie Vaes, naar aanleiding van Festival CEMENT
Coproductie met vzw root en BUDA Kortrijk
Regie: Piet Arfeuille
Spel: Kristen Denkers en Arjan Duine
