At Five in the Afternoon
Net als Siddiq Barak maakte ook Samira Makhmalbaf een film direct na de val van het talibanregime. Ze schetst de weerbarstigheid van de dagelijkse realiteit. Een regimewisseling betekent niet meteen dat al het onrecht ten einde is. Als rode draad fungeert een vrouw die president van Afghanistan wil worden. In Pakistan was dat mogelijk, dus in Afghanistan toch ook? Deze vraag krijgt een bitter antwoord, want in het alledaagse leven in Afghanistan bestaan nog steeds veel belemmeringen en vernederingen voor vrouwen.
“Al in haar eerste film, De appel, gaf Makhmalbaf blijk van een symbolenfetisj. De appel uit het debuut, teken van nieuwsgierigheid en zondeval, werd in Blackboards gevolgd door schoolborden, die tegelijkertijd dienden als schild, onderdak, bruidsschat en drager van kennis. In Panj é asr koos ze voor een eenduidiger symbool: de pumps die Noqreh altijd in haar handtas meedraagt en aantrekt zodra ze de koranles is ontvlucht. De schoenen zijn haar teken van vrouwelijkheid en zelfverzekerdheid. Bovendien maakt het hakje haar net een beetje langer. Dat wordt nog eens benadrukt doordat Makhmalbaf haar heldin consequent uit kikvorsperspectief filmt, waardoor ze altijd boven de mannen staat.
Zonder zich nadrukkelijk als zodanig te presenteren, is Samira Makhmalbaf een feministisch filmer. Dat zal zeker hebben bijgedragen aan haar status als jurylieveling in Cannes, waar Panj é asr haar een tweede Speciale Juryprijs opleverde. Maar meer nog dan een filmer met een boodschap is ze er steeds meer eentje met een eigen, volwassen stijl.” (Edo Dijksterhuis in De Filmkrant, februari 2004)
Kies tijdstip
- filmspecial
Net als Siddiq Barak maakte ook Samira Makhmalbaf een film direct na de val van het talibanregime. Ze schetst de weerbarstigheid van de dagelijkse realiteit. Een regimewisseling betekent niet meteen dat al het onrecht ten einde is. Als rode draad fungeert een vrouw die president van Afghanistan wil worden. In Pakistan was dat mogelijk, dus in Afghanistan toch ook? Deze vraag krijgt een bitter antwoord, want in het alledaagse leven in Afghanistan bestaan nog steeds veel belemmeringen en vernederingen voor vrouwen.
“Al in haar eerste film, De appel, gaf Makhmalbaf blijk van een symbolenfetisj. De appel uit het debuut, teken van nieuwsgierigheid en zondeval, werd in Blackboards gevolgd door schoolborden, die tegelijkertijd dienden als schild, onderdak, bruidsschat en drager van kennis. In Panj é asr koos ze voor een eenduidiger symbool: de pumps die Noqreh altijd in haar handtas meedraagt en aantrekt zodra ze de koranles is ontvlucht. De schoenen zijn haar teken van vrouwelijkheid en zelfverzekerdheid. Bovendien maakt het hakje haar net een beetje langer. Dat wordt nog eens benadrukt doordat Makhmalbaf haar heldin consequent uit kikvorsperspectief filmt, waardoor ze altijd boven de mannen staat.
Zonder zich nadrukkelijk als zodanig te presenteren, is Samira Makhmalbaf een feministisch filmer. Dat zal zeker hebben bijgedragen aan haar status als jurylieveling in Cannes, waar Panj é asr haar een tweede Speciale Juryprijs opleverde. Maar meer nog dan een filmer met een boodschap is ze er steeds meer eentje met een eigen, volwassen stijl.” (Edo Dijksterhuis in De Filmkrant, februari 2004)
