Die Innere Sicherheit
Sinds vijftien jaar leven Clara (Barbara Auer) en Hans (Richy Müller) een ondergronds bestaan aan de Portugese stranden, want ze zijn voormalige politieke activisten/ex-R.A.F.-terroristen die worden gezocht wegens gewapende acties.
Dochter Jeanne (Julia Hummer) kent niets anders dan het geheimzinnige en wantrouwende gedrag van haar ouders.
Juist als de ouders proberen om in Brazilië een enigszins legale identiteit op te bouwen, stort deze door een onachtzaamheid weer ineen. Intussen wordt de dochter verliefd, wat de familie zal ruïneren.
Christian Petzolds roadmovie gaat over het gedwongen offer dat Jeanne op deze eindeloze zwerftocht brengt voor de daden van haar politiek-extremistische ouders.
Die Innere Sicherheit, dat zowel innerlijke zekerheid als binnenlandse veiligheid betekent, is een soort officieuze remake van Sydney Lumets Running on Empty (1988) en stemt op meerdere vertelniveaus tot nadenken.
Vrijwel zonder muziek en in een naturalistische mise-en-scène met sobere camera-instellingen, afgemeten dialogen en een behoedzaam tempo verbeeldt Petzold dit schimmenbestaan als stille, doelloze reis.
Kies tijdstip
- filmspecial
Sinds vijftien jaar leven Clara (Barbara Auer) en Hans (Richy Müller) een ondergronds bestaan aan de Portugese stranden, want ze zijn voormalige politieke activisten/ex-R.A.F.-terroristen die worden gezocht wegens gewapende acties.
Dochter Jeanne (Julia Hummer) kent niets anders dan het geheimzinnige en wantrouwende gedrag van haar ouders.
Juist als de ouders proberen om in Brazilië een enigszins legale identiteit op te bouwen, stort deze door een onachtzaamheid weer ineen. Intussen wordt de dochter verliefd, wat de familie zal ruïneren.
Christian Petzolds roadmovie gaat over het gedwongen offer dat Jeanne op deze eindeloze zwerftocht brengt voor de daden van haar politiek-extremistische ouders.
Die Innere Sicherheit, dat zowel innerlijke zekerheid als binnenlandse veiligheid betekent, is een soort officieuze remake van Sydney Lumets Running on Empty (1988) en stemt op meerdere vertelniveaus tot nadenken.
Vrijwel zonder muziek en in een naturalistische mise-en-scène met sobere camera-instellingen, afgemeten dialogen en een behoedzaam tempo verbeeldt Petzold dit schimmenbestaan als stille, doelloze reis.
