Een stukje blauw in de lucht
Deze indringende documentaire vertelt het aangrijpende relaas van twaalf overlevenden van de Tweede Wereldoorlog, die daar voor het eerst over spreken. In soms heftige en ook mooie beelden en verhalen wordt de toeschouwer meegezogen in een stuk geschiedenis dat door de Sinti en Roma tot nu toe altijd verzwegen is.
De film is een reis in de tijd. In het heden reizen we met drie mensen naar Auschwitz. Tegelijk reizen we met de anderen terug naar het verleden, naar de tijd waarin bijna een miljoen Sinti en Roma zijn vermoord.
Lily (overlevende van Auschwitz): We moesten ons allemaal uitkleden. Ik weet niet of ik hier meer over mag zeggen, omdat dat een taboe bij ons is. Tjawo: Ik schoot mijn eigen vrienden dood. Zoni: Mijn vader riep nog uit de trein die vertrok van Westerbork: “Moesla zorg goed voor mijn jongen”. Tinus: Ik was heel goed in het stelen van eten. Na de oorlog kostte me dat moeite om het af te leren. Kokalo: We moesten spelen voor een generaal die helemaal gek van Sinti muziek was. Sani: Mijn moeder zei: “ga maar weg, ik kan niet meer voor je zorgen”, ik was toen tien jaar.
Bob Entrop heeft een unieke en bijzondere film kunnen maken. Op de oorlog rust een taboe waar nooit over gesproken wordt, zeker niet voor een camera. Door een groeiend vertrouwen en de vriendschappen die de afgelopen jaren tussen het volk en filmmaker Bob Entrop zijn ontstaan waren de mensen bereid hier voor het eerst mee naar buiten te treden.
Bob Entrop maakte in 2004 de film De witte raaf, een film over de strijd voor een betere toekomst voor de Sinti en Roma-kinderen van een Amsterdamse Roma-vrouw die zelf haar woonwagen voor een huis van steen had ingeruild. Tijdens het maken van deze film ontstond het idee voor een filmproject ROMA in Beeld, een project van drie op zichzelf staande films waarvan Een stukje witte lucht er een van is.
Kies tijdstip
- filmspecial
Deze indringende documentaire vertelt het aangrijpende relaas van twaalf overlevenden van de Tweede Wereldoorlog, die daar voor het eerst over spreken. In soms heftige en ook mooie beelden en verhalen wordt de toeschouwer meegezogen in een stuk geschiedenis dat door de Sinti en Roma tot nu toe altijd verzwegen is.
De film is een reis in de tijd. In het heden reizen we met drie mensen naar Auschwitz. Tegelijk reizen we met de anderen terug naar het verleden, naar de tijd waarin bijna een miljoen Sinti en Roma zijn vermoord.
Lily (overlevende van Auschwitz): We moesten ons allemaal uitkleden. Ik weet niet of ik hier meer over mag zeggen, omdat dat een taboe bij ons is. Tjawo: Ik schoot mijn eigen vrienden dood. Zoni: Mijn vader riep nog uit de trein die vertrok van Westerbork: “Moesla zorg goed voor mijn jongen”. Tinus: Ik was heel goed in het stelen van eten. Na de oorlog kostte me dat moeite om het af te leren. Kokalo: We moesten spelen voor een generaal die helemaal gek van Sinti muziek was. Sani: Mijn moeder zei: “ga maar weg, ik kan niet meer voor je zorgen”, ik was toen tien jaar.
Bob Entrop heeft een unieke en bijzondere film kunnen maken. Op de oorlog rust een taboe waar nooit over gesproken wordt, zeker niet voor een camera. Door een groeiend vertrouwen en de vriendschappen die de afgelopen jaren tussen het volk en filmmaker Bob Entrop zijn ontstaan waren de mensen bereid hier voor het eerst mee naar buiten te treden.
Bob Entrop maakte in 2004 de film De witte raaf, een film over de strijd voor een betere toekomst voor de Sinti en Roma-kinderen van een Amsterdamse Roma-vrouw die zelf haar woonwagen voor een huis van steen had ingeruild. Tijdens het maken van deze film ontstond het idee voor een filmproject ROMA in Beeld, een project van drie op zichzelf staande films waarvan Een stukje witte lucht er een van is.
M.m.v. Kernla Houssidin-Grunholz, Twajo Weiss, Tommili van Brabant e.v.a.
