El botón de nácar
De oceaan bevat de geschiedenis van de mens. De zee herbergt alle stemmen van de aarde, en die uit het heelal. Water ontvangt impulsen van de sterren en geeft deze door aan levende wezens. Het water, de langste grens van Chili, bewaart ook een geheim van een mysterieuze knoop die op de zeebodem werd gevonden.
Chili, met haar kust van zo’n 4297 kilometer de grootste archipel ter wereld, biedt een bovennatuurlijk landschap van vulkanen, bergen en gletsjers. Dit landschap bevat de stemmen van de inheemse Patagonische bevolking, van de eerste Engelse zeemannen en ook die van de politieke gevangenen. Sommigen zeggen dat water een geheugen heeft. Deze film laat zien dat het ook een stem heeft.
In El botón de nácar gebruikt de Chileense regisseur Patricio Guzmán water op een unieke manier als metafoor voor het verbinden van de genocide van Chili’s inheemse ‘water nomaden’ met de politieke moorden tijdens het regime van Pinochet.
Eerder maakte Guzmán de veelgeprezen documentaire Nostalgia de luz, waar de Atacama Woestijn in Chili wordt verbonden met Pinochet’s dictatuur. El botón de nácar won op het Filmfestival van Berlijn 2015 de Zilveren Beer voor Beste Scenario, en werd geselecteerd voor het International Documentary Filmfestival Amsterdam (IDFA) 2015.
Kies tijdstip
- filmspecial
De oceaan bevat de geschiedenis van de mens. De zee herbergt alle stemmen van de aarde, en die uit het heelal. Water ontvangt impulsen van de sterren en geeft deze door aan levende wezens. Het water, de langste grens van Chili, bewaart ook een geheim van een mysterieuze knoop die op de zeebodem werd gevonden.
Chili, met haar kust van zo’n 4297 kilometer de grootste archipel ter wereld, biedt een bovennatuurlijk landschap van vulkanen, bergen en gletsjers. Dit landschap bevat de stemmen van de inheemse Patagonische bevolking, van de eerste Engelse zeemannen en ook die van de politieke gevangenen. Sommigen zeggen dat water een geheugen heeft. Deze film laat zien dat het ook een stem heeft.
In El botón de nácar gebruikt de Chileense regisseur Patricio Guzmán water op een unieke manier als metafoor voor het verbinden van de genocide van Chili’s inheemse ‘water nomaden’ met de politieke moorden tijdens het regime van Pinochet.
Eerder maakte Guzmán de veelgeprezen documentaire Nostalgia de luz, waar de Atacama Woestijn in Chili wordt verbonden met Pinochet’s dictatuur. El botón de nácar won op het Filmfestival van Berlijn 2015 de Zilveren Beer voor Beste Scenario, en werd geselecteerd voor het International Documentary Filmfestival Amsterdam (IDFA) 2015.
