erva daninha

In een stad die is opgetrokken uit beton en asfalt kunnen planten alleen groeien op de hen toegewezen plekken: parken, tuinen, bloembakken. Er zijn echter altijd gewassen die zich niet laten beteugelen. Die zich dwars door de scheurtjes in het asfalt en de ruimtes tussen de betonmoleculen een weg naar buiten banen. Deze gewassen, die tegen de verdrukking in groeien, noemen we onkruid.

In erva daninha (Portugees voor onkruid) vergelijkt Bruno Listopad de taaiheid en flexibiliteit van deze gewassen met kunst: een vloeiende creatieve kracht die altijd nieuwe wegen zal vinden om zich uit te drukken. Het ‘beton’ waar kunst doorheen moet breken is het hele complex aan hokjesdenken, gefixeerde identiteiten, vaste overtuigingen, bindende codes, zeden en gewoontes, en de dominante tijdgeest met zijn zo kenmerkende reductie tot economische waarde. Stuk voor stuk zijn dit constructies die bedoeld zijn om houvast te geven en orde en overzicht aan te brengen, maar die tegelijkertijd een frisse kijk op het leven in de weg staan.

Wie zich verzet blijft precies door deze weerstand gebonden aan datgene waartegen men zich afzet. Bruno Listopad en zijn dansers uiten daarom een alternatief verlangen: niet naar een ‘vrijheid van’, maar naar een ‘vrijheid om te’: in hun geval naar de vrijheid om het leven op te vatten als een feest van continue creatie, als een vrolijke zoektocht naar nieuwe vormen en nieuwe betekenissen, die de voorstelling van moment tot moment veranderen en het podium doen blaken van veelvormigheid.

erva daninha is een choreografie die het leven in zijn levendigheid bevestigt.