Il grido
Aldo, een fabrieksarbeider, woont al tien jaar samen met een getrouwde vrouw, Irma, met wie hij een dochtertje heeft. Wanneer het bericht komt dat Irma’s echtgenoot in Australië is overleden, zet zij tegelijk ook hem aan de dijk. Aldo begint met zijn dochtertje Rosina een zwerftocht over de mistige Povlakte, maar geen van de vrouwen die zijn pad kruisen – zijn vroegere verloofde, een hitsige benzinepomphoudster, een prostituée – kan hem Irma doen vergeten.
Hij keert terug naar het stadje en daar treft hij Irma met een baby in haar armen. Zij ziet er gelukkig uit. Hij beklimt de fabriekstoren. Dan klinkt in de stilte een ijselijke kreet…
Il grido is Antonioni’s enige film die in een proletarisch milieu speelt; misschien is het daarom de somberste en groezeligste van allemaal. Het leverde hem verwijten op van zijn neorealistische collega’s dat hij geen begrip toonde voor de mentaliteit van ‘de arbeider’, terwijl marxistische critici er zelfs een aanval op de kapitalistische uitbuitingsmaatschappij in zagen. Antonioni legt echter de nadruk op emotionele en geestelijke armoede. Dat materiële omstandigheden daarmee weinig te maken hebben, wordt aangetoond in al zijn films. Hij houdt zich bezig met de effecten van gebeurtenissen op mensen. Oorzaken of verklaringen liggen buiten zijn blikveld.
Kies tijdstip
- filmspecial
Aldo, een fabrieksarbeider, woont al tien jaar samen met een getrouwde vrouw, Irma, met wie hij een dochtertje heeft. Wanneer het bericht komt dat Irma’s echtgenoot in Australië is overleden, zet zij tegelijk ook hem aan de dijk. Aldo begint met zijn dochtertje Rosina een zwerftocht over de mistige Povlakte, maar geen van de vrouwen die zijn pad kruisen – zijn vroegere verloofde, een hitsige benzinepomphoudster, een prostituée – kan hem Irma doen vergeten.
Hij keert terug naar het stadje en daar treft hij Irma met een baby in haar armen. Zij ziet er gelukkig uit. Hij beklimt de fabriekstoren. Dan klinkt in de stilte een ijselijke kreet…
Il grido is Antonioni’s enige film die in een proletarisch milieu speelt; misschien is het daarom de somberste en groezeligste van allemaal. Het leverde hem verwijten op van zijn neorealistische collega’s dat hij geen begrip toonde voor de mentaliteit van ‘de arbeider’, terwijl marxistische critici er zelfs een aanval op de kapitalistische uitbuitingsmaatschappij in zagen. Antonioni legt echter de nadruk op emotionele en geestelijke armoede. Dat materiële omstandigheden daarmee weinig te maken hebben, wordt aangetoond in al zijn films. Hij houdt zich bezig met de effecten van gebeurtenissen op mensen. Oorzaken of verklaringen liggen buiten zijn blikveld.
Met Steve Cochran, Alida Valli, Mirna Girardi, Betsy Blair, Dorian Gray
