La notte
La notte heeft geen omlijnde intrige, maar is ‘slechts’ de beschrijving van een situatie, via omcirkelingen rond Giovanni, een succesvol schrijver in een creatieve impasse, en zijn vrouw Lidia. Bij een bezoekje aan een goede vriend die op sterven ligt, realiseert Lidia zich de sleet in haar huwelijk, veroorzaakt door beider zorgeloosheid na tien jaar. In een traag, maar meeslepend ritme volgt een dag en nacht uit hun leven.
Na een bloedeloze receptie en een doelloze zwerftocht door het dynamische Milaan, eindigen ze op een snobistisch tuinfeest. Giovanni flirt met de afstandelijke dochter des huizes; Lidia gaat in een opwelling met een playboy mee. In de ochtendschemer vinden ze elkaar weer. Zij leest een brief voor, maar Giovanni herkent de woorden niet die hijzelf voor haar geschreven heeft, vroeger. Wanneer er iets begint te dagen, probeert hij halfslachtig hun relatie te redden, met een wanhopige omhelzing. De camera dwaalt weg door het park.
Dit meesterwerk – het middenpaneel van een trilogie met L’avventura en L’eclisse – betekende voor Antonioni eindelijk de doorbraak naar een brede erkenning. De critici begonnen hem te analyseren èn te canoniseren; de slagwoorden die toen gemunt werden, zijn ook nu nog gemeengoed: vervreemding, onmacht, communicatiestoornis, gevoelsarmoede. De visuele esthetiek stemt daarmee overeen: een strakke en modern-architecturale vormgeving, een nadruk op sfeeraanduidingen en een consequent volgehouden symboliek. Antonioni werd de lieveling van een uitdijende groep cultuurgevoeligen. Het aardige is dat hij in La notte deze artistieke meelopers ongenadig in hun hemd zet.
Kies tijdstip
- filmspecial
La notte heeft geen omlijnde intrige, maar is ‘slechts’ de beschrijving van een situatie, via omcirkelingen rond Giovanni, een succesvol schrijver in een creatieve impasse, en zijn vrouw Lidia. Bij een bezoekje aan een goede vriend die op sterven ligt, realiseert Lidia zich de sleet in haar huwelijk, veroorzaakt door beider zorgeloosheid na tien jaar. In een traag, maar meeslepend ritme volgt een dag en nacht uit hun leven.
Na een bloedeloze receptie en een doelloze zwerftocht door het dynamische Milaan, eindigen ze op een snobistisch tuinfeest. Giovanni flirt met de afstandelijke dochter des huizes; Lidia gaat in een opwelling met een playboy mee. In de ochtendschemer vinden ze elkaar weer. Zij leest een brief voor, maar Giovanni herkent de woorden niet die hijzelf voor haar geschreven heeft, vroeger. Wanneer er iets begint te dagen, probeert hij halfslachtig hun relatie te redden, met een wanhopige omhelzing. De camera dwaalt weg door het park.
Dit meesterwerk – het middenpaneel van een trilogie met L’avventura en L’eclisse – betekende voor Antonioni eindelijk de doorbraak naar een brede erkenning. De critici begonnen hem te analyseren èn te canoniseren; de slagwoorden die toen gemunt werden, zijn ook nu nog gemeengoed: vervreemding, onmacht, communicatiestoornis, gevoelsarmoede. De visuele esthetiek stemt daarmee overeen: een strakke en modern-architecturale vormgeving, een nadruk op sfeeraanduidingen en een consequent volgehouden symboliek. Antonioni werd de lieveling van een uitdijende groep cultuurgevoeligen. Het aardige is dat hij in La notte deze artistieke meelopers ongenadig in hun hemd zet.
Met Jeanne Moreau, Marcello Mastroianni, Monica Vitti, Bernhard Wicki
