L'eclisse

Vittoria heeft net met haar vriend Riccardo gebroken, wanneer zij een hyperactieve bankemployé ontmoet. Piero is gefascineerd door profijtelijke speculaties op de beurs, en ook in erotische aangelegenheden verwacht hij snelle winst. Zij droomt echter van iets anders, desnoods van Afrika. Ze dwalen doelloos rond door Rome.

Ze leven in een versplinterde wereld, waarin de materiële dingen – een lege straathoek, een door de wind bewegend papiertje, vallende waterdruppels op een bouwterrein – tenslotte de lange slotsequentie domineren.

Antonioni componeerde een magistrale samenvatting van moderne desoriëntatie in geometrisch zwart-wit. Na het boegeroep bij L’avventura had het publiek in Cannes blijkbaar iets bijgeleerd: L’eclisse werd er met massaal applaus geëerd. De titel is een goedgevonden toeval: een paar maanden eerder had Antonioni in Florence een eclips meegemaakt. “Een stilte anders dan alle andere stiltes. Grauw licht, anders dan alle andere vormen van licht. En dan duisternis. Ik dacht maar één ding, dat tijdens een zonsverduistering waarschijnlijk ook gevoelens ophouden te bestaan.”