Lieg ik soms?
Laura van Dolron is een van de theatermakers die exemplarisch is voor de theaterprogrammering zo eigen aan Lantaren/Venster. Vernieuwend, verhelderend en de tijdgeest duidend. Ook in het nieuwe jaar zal Van Dolron van zich doen spreken in Rotterdam. Met Lieg ik soms zet zij haar rij van voorstellingen in L/V voort.
Filosofie en stand-upcomedy lijkt een merkwaardige combinatie, maar Laura van Dolron weet er wel raad mee. In Lieg ik soms? gaat zij op zoek naar de waarheid achter de waarheid. Laura liet zich inspireren door de Amerikaanse documentaire Paperclips, waarin een schoolproject over vooroordelen en de holocaust centraal staat. De oprechte zoektocht naar wederzijds begrip, liefde en tolerantie slaat om in massahysterie en het project verandert langzaam in een wedstrijd met als inzet een ‘zuiver geweten’. De deelnemers buitelen over elkaar heen in hun goedheid en vergeten waar het werkelijk om gaat.
Applaus en goede kritieken vielen haar ten deel:
“Een spitsvondige en geestige zoektocht naar leugen en waarheid. Applaus en goede kritieken vielen haar ten deel: intelligent theater.” (De Volkskrant)
“buitengewoon aanstekelijk” (NRC Handelsblad) en
“even diepgravend als toegankelijk” (het Parool).
In mei 2007 ontving Van Dolron de Charlotte Köhler Prijs, een stimuleringsprijs voor beginnende theatermakers.
Het theater van Van Dolron zit dicht op de huid en is zonder poespas. Ze maakt snelle montagevoorstellingen, waarin ze haar publiek voortdurend op het verkeerde been zet. Zij schuwt de grote thema’s niet, maar laat daarover even gemakkelijk Jean Claude van Damme als Jean Paul Sartre aan het woord. Ze verwijst even vanzelfsprekend naar pulp als naar postmodernisme. Ze zoekt naar transcendentie in trashy popculture. Naar de goede bedoelingen achter slechte smaak.
Kies tijdstip
- theater
Laura van Dolron is een van de theatermakers die exemplarisch is voor de theaterprogrammering zo eigen aan Lantaren/Venster. Vernieuwend, verhelderend en de tijdgeest duidend. Ook in het nieuwe jaar zal Van Dolron van zich doen spreken in Rotterdam. Met Lieg ik soms zet zij haar rij van voorstellingen in L/V voort.
Filosofie en stand-upcomedy lijkt een merkwaardige combinatie, maar Laura van Dolron weet er wel raad mee. In Lieg ik soms? gaat zij op zoek naar de waarheid achter de waarheid. Laura liet zich inspireren door de Amerikaanse documentaire Paperclips, waarin een schoolproject over vooroordelen en de holocaust centraal staat. De oprechte zoektocht naar wederzijds begrip, liefde en tolerantie slaat om in massahysterie en het project verandert langzaam in een wedstrijd met als inzet een ‘zuiver geweten’. De deelnemers buitelen over elkaar heen in hun goedheid en vergeten waar het werkelijk om gaat.
Applaus en goede kritieken vielen haar ten deel:
“Een spitsvondige en geestige zoektocht naar leugen en waarheid. Applaus en goede kritieken vielen haar ten deel: intelligent theater.” (De Volkskrant)
“buitengewoon aanstekelijk” (NRC Handelsblad) en
“even diepgravend als toegankelijk” (het Parool).
In mei 2007 ontving Van Dolron de Charlotte Köhler Prijs, een stimuleringsprijs voor beginnende theatermakers.
Het theater van Van Dolron zit dicht op de huid en is zonder poespas. Ze maakt snelle montagevoorstellingen, waarin ze haar publiek voortdurend op het verkeerde been zet. Zij schuwt de grote thema’s niet, maar laat daarover even gemakkelijk Jean Claude van Damme als Jean Paul Sartre aan het woord. Ze verwijst even vanzelfsprekend naar pulp als naar postmodernisme. Ze zoekt naar transcendentie in trashy popculture. Naar de goede bedoelingen achter slechte smaak.
Tekst en regie: Laura van Dolron
Spel: Wolter Muller, Martijn de Rijk en Joris Smit
