Rocco e i suoi fratelli
Rosaria Parondi, een weduwe, besluit met haar vier zonen hun Siciliaanse dorp te verlaten, hopend op een beter leven in Milaan. Daar is Vincenzo, haar oudste zoon, al druk bezig sociaal te stijgen via een mooie verloofde. De ‘immigranten’ blijven echter veroordeeld tot een marginaal bestaan in een sloppenwijk. In losse hoofdstukken worden de exemplarische lotgevallen van de vijf jongemannen getoond.
Rocco e i suoi fratelli is bijna een documentaire-kroniek van de na-oorlogse veranderingen in Italië en de hardnekkige cultuurverschillen tussen het industriële noorden en het achtergebleven en maffiose zuiden. Toch eindigt deze maatschappelijke reportage als een melodrama met vele vertrouwde elementen uit de opera, waarvan Visconti een gepassioneerd liefhebber was.
Rota bedacht een klassiek romantische score. Een lange melodische lijn met geleidelijk stijgende of juist springende intervallen. Dit motief kon hij eenvoudig laten variëren tussen Rocco en Simone: bij de eerste suggereert de muziek transcendentie en geluk, zelfs als Rocco met tegenslag en ellende wordt geconfronteerd, terwijl scènes waarin Simone domineert steeds geassocieerd worden met dalende notenreeksen en een zware instrumentatie. Daardoorheen vlocht Rota regelmatig het lied Paese mio dat in tekst en melodie gebaseerd is op een traditioneel Zuid-Italiaans wiegeliedje.
Kies tijdstip
- filmspecial
Rosaria Parondi, een weduwe, besluit met haar vier zonen hun Siciliaanse dorp te verlaten, hopend op een beter leven in Milaan. Daar is Vincenzo, haar oudste zoon, al druk bezig sociaal te stijgen via een mooie verloofde. De ‘immigranten’ blijven echter veroordeeld tot een marginaal bestaan in een sloppenwijk. In losse hoofdstukken worden de exemplarische lotgevallen van de vijf jongemannen getoond.
Rocco e i suoi fratelli is bijna een documentaire-kroniek van de na-oorlogse veranderingen in Italië en de hardnekkige cultuurverschillen tussen het industriële noorden en het achtergebleven en maffiose zuiden. Toch eindigt deze maatschappelijke reportage als een melodrama met vele vertrouwde elementen uit de opera, waarvan Visconti een gepassioneerd liefhebber was.
Rota bedacht een klassiek romantische score. Een lange melodische lijn met geleidelijk stijgende of juist springende intervallen. Dit motief kon hij eenvoudig laten variëren tussen Rocco en Simone: bij de eerste suggereert de muziek transcendentie en geluk, zelfs als Rocco met tegenslag en ellende wordt geconfronteerd, terwijl scènes waarin Simone domineert steeds geassocieerd worden met dalende notenreeksen en een zware instrumentatie. Daardoorheen vlocht Rota regelmatig het lied Paese mio dat in tekst en melodie gebaseerd is op een traditioneel Zuid-Italiaans wiegeliedje.
Met Katina Paxinou, Spiros Focas, Claudia Cardinale, Alain Delon, Renato Salvatori, Annie Girardot, Max Cartier, Rocco Vidolazzi.
