Stray Dogs

Marziyeh Meshkini

Het zevenjarige meisje Gol Ghoti, haar broer Zahed en hun hondje zwerven dagelijks door de straten van Kaboel. Ze zoeken brandbaar materiaal om zich ’s nachts warm te houden wanneer ze als nachtgevangenen bij hun moeder in de gevangenis slapen.

Zij zit gevangen in opdracht van hun vader. Tijdens de oorlog hertrouwde ze in de veronderstelling dat de vader, een strijder voor de Talibaan, was omgekomen. Deze zit echter als oorlogsgevangene opgesloten aan het andere eind van de stad. Wanneer het de kinderen verboden wordt nog langer in de cel te overnachten, zijn de drie op zichzelf aangewezen. In het door armoede en werkeloosheid geteisterde land is de gevangenis de beste optie voor de kinderen.

Om te leren hoe ze opgepakt moeten worden, bezoeken de kinderen Vittorio De Sica’s Ladri di biciclette, die in het plaatselijke filmhouse draait.

De (onwaarschijnlijke) vertoning van De Sica’s klassieker is onderdeel van een uitgebreidere verwijzing naar het Italiaanse neorealisme, die ook Meshkini’s keuze om met niet-getrainde acteurs te werken ingaf. De regisseuse trekt met de verwijzing parallellen tussen het huidige Afghanistan en het Italië van net na de Tweede Wereldoorlog: twee door oorlog verwoeste landen. Materieel verwoest door de bombardementen, maar ook op menselijk niveau verwoest door armoede en werkloosheid, en door het constante spierballenvertoon van de ‘bevrijder’. Stray dogs geeft een indringend zicht op de psyche van een verwoest land.
(Joost Broeren, in De Filmkrant, november 2006)

Deze voorstelling heeft al plaatsgevonden
  • filmspecial
Iran
2004
93’
Parsi gesproken
Nederlands ondertiteld

Het zevenjarige meisje Gol Ghoti, haar broer Zahed en hun hondje zwerven dagelijks door de straten van Kaboel. Ze zoeken brandbaar materiaal om zich ’s nachts warm te houden wanneer ze als nachtgevangenen bij hun moeder in de gevangenis slapen.

Zij zit gevangen in opdracht van hun vader. Tijdens de oorlog hertrouwde ze in de veronderstelling dat de vader, een strijder voor de Talibaan, was omgekomen. Deze zit echter als oorlogsgevangene opgesloten aan het andere eind van de stad. Wanneer het de kinderen verboden wordt nog langer in de cel te overnachten, zijn de drie op zichzelf aangewezen. In het door armoede en werkeloosheid geteisterde land is de gevangenis de beste optie voor de kinderen.

Om te leren hoe ze opgepakt moeten worden, bezoeken de kinderen Vittorio De Sica’s Ladri di biciclette, die in het plaatselijke filmhouse draait.

De (onwaarschijnlijke) vertoning van De Sica’s klassieker is onderdeel van een uitgebreidere verwijzing naar het Italiaanse neorealisme, die ook Meshkini’s keuze om met niet-getrainde acteurs te werken ingaf. De regisseuse trekt met de verwijzing parallellen tussen het huidige Afghanistan en het Italië van net na de Tweede Wereldoorlog: twee door oorlog verwoeste landen. Materieel verwoest door de bombardementen, maar ook op menselijk niveau verwoest door armoede en werkloosheid, en door het constante spierballenvertoon van de ‘bevrijder’. Stray dogs geeft een indringend zicht op de psyche van een verwoest land.
(Joost Broeren, in De Filmkrant, november 2006)