Wensloos Gelukkig
Onder de ironische titel Wensloos gelukkig zet Raz weer een meesterwerk neer, opnieuw een piek in het oeuvre van choreograaf Hans Tuerlings. Zoals altijd ’typisch Tuerlings’ dus zoals altijd ook weer verrassend. Zogenaamd luchtig en losjes gechoreografeerd en gedanst, maar intussen tot in detail bepaald. En oneindig veel mogelijkheden aanreikend voor allerlei gedachtesprongen en interpretaties. Ongegeneerd blij van inhoud in een eenvoudig en doeltreffend decor met vier dansers.
Nog meer dan in eerdere voorstellingen, zijn het ‘echte mensen’ die hier praten en huppelen. Wezens van vlees en bloed die vrij bewegen, los, onbekommerd. Ze geven spontaan gehoor aan impulsen die binnendringen en ingevingen die opborrelen. Maar alle nonchalance is slechts ogenschijnlijk, want elke beweging wordt uitgevoerd met een uiterste precisie en perfectie. De lucht zindert van alles wat mooi en onbekommerd is, gelukkig en liefdevol. Dat is echter niet alles. Openhartig en brutaal wordt er gesproken over verlangens – ook over wensen die onhaalbaar zijn of zijn gebleken.
Het is de schoonheid van het alledaagse die hier regeert. Vleugjes melancholie doen vermoeden dat er onder al dat geluk heel wat oud zeer verborgen ligt. Een prachtig prikkelende en tegelijkertijd troostende dansproductie, met buitengewoon vloeiend en uiterst origineel bewegingsmateriaal en een intrigerende choreografie. Een expressieve belevenis die je bij de keel grijpt, onthutsend en kwetsbaar.
Met Wensloos Gelukkig vervolmaakt Hans Tuerlings zijn drieluik dat hij met Nieuwe Blijdschap ongelooflijk sterk heeft ingezet en met Vrolijke Opvattingen knap vervolgde. Beide voorstellingen waren in Lantarel/Venster te zien.
De pers over de voorstelling:
“Perfect getimed, technisch vernuftig en altijd veelgelaagd: zijn danseressen zijn theatrale dansgratiën, die met hun persoonlijke présence’ het publiek moeiteloos om hun vinger winden.” Trouw
“De drie danseressen (met uitblinkers Barbara Suters en Inari Salmivaara) kronkelen en fladderen, met of zonder elkaar, kijken het publiek indringend doch met opgetrokken wenkbrauw aan. “ NRC Handelsblad
Kies tijdstip
- dans
Onder de ironische titel Wensloos gelukkig zet Raz weer een meesterwerk neer, opnieuw een piek in het oeuvre van choreograaf Hans Tuerlings. Zoals altijd ’typisch Tuerlings’ dus zoals altijd ook weer verrassend. Zogenaamd luchtig en losjes gechoreografeerd en gedanst, maar intussen tot in detail bepaald. En oneindig veel mogelijkheden aanreikend voor allerlei gedachtesprongen en interpretaties. Ongegeneerd blij van inhoud in een eenvoudig en doeltreffend decor met vier dansers.
Nog meer dan in eerdere voorstellingen, zijn het ‘echte mensen’ die hier praten en huppelen. Wezens van vlees en bloed die vrij bewegen, los, onbekommerd. Ze geven spontaan gehoor aan impulsen die binnendringen en ingevingen die opborrelen. Maar alle nonchalance is slechts ogenschijnlijk, want elke beweging wordt uitgevoerd met een uiterste precisie en perfectie. De lucht zindert van alles wat mooi en onbekommerd is, gelukkig en liefdevol. Dat is echter niet alles. Openhartig en brutaal wordt er gesproken over verlangens – ook over wensen die onhaalbaar zijn of zijn gebleken.
Het is de schoonheid van het alledaagse die hier regeert. Vleugjes melancholie doen vermoeden dat er onder al dat geluk heel wat oud zeer verborgen ligt. Een prachtig prikkelende en tegelijkertijd troostende dansproductie, met buitengewoon vloeiend en uiterst origineel bewegingsmateriaal en een intrigerende choreografie. Een expressieve belevenis die je bij de keel grijpt, onthutsend en kwetsbaar.
Met Wensloos Gelukkig vervolmaakt Hans Tuerlings zijn drieluik dat hij met Nieuwe Blijdschap ongelooflijk sterk heeft ingezet en met Vrolijke Opvattingen knap vervolgde. Beide voorstellingen waren in Lantarel/Venster te zien.
De pers over de voorstelling:
“Perfect getimed, technisch vernuftig en altijd veelgelaagd: zijn danseressen zijn theatrale dansgratiën, die met hun persoonlijke présence’ het publiek moeiteloos om hun vinger winden.” Trouw
“De drie danseressen (met uitblinkers Barbara Suters en Inari Salmivaara) kronkelen en fladderen, met of zonder elkaar, kijken het publiek indringend doch met opgetrokken wenkbrauw aan. “ NRC Handelsblad
Choreografie: Hans Tuerlings
Dans: Inari Salmivaara, Jim Barnard, Sonja Augart en Barbara Suters
Muziek: Larry Steinbachek
Licht: Niko van der Klugt
