Wolfsburg
De film start met een onvergeeflijke fout van Philipp, een snelle jongeman die veel te hard rijdt en bovendien totaal is afgeleid door een moeilijk telefoongesprek. De gevolgen zijn verschrikkelijk: hij rijdt een kind dood. In paniek rijdt hij door, hij vlucht zijn verantwoordelijkheid. Ondanks een groeiend schuldbesef dat aan hem knaagt blijft hij de consequenties van zijn daad ontlopen. Het moeilijke telefoongesprek hield hij met zijn vriendin Katja, deze relatie kwakkelt en loopt op de klippen. De moeder van het slachtoffer probeert de dader te achterhalen, op deze manier ontmoet ze Philipp zonder te weten wie hij is. Ze krijgen een affaire, maar hoe lang zal het duren voordat de waarheid aan het licht komt, en wat zal er dan gebeuren?
“‘Wolfsburg’ van de Duitse regisseur Christian Petzold gebruikt geen woord teveel. Het is het soort film waarin we de interne monologen bijna kunnen horen. Wat gezegd wordt is maar een fragment van wat er omgaat in al die hoofden, en wij kijken dwars door de hoofden heen. Wat er gebeurt is interessant en spannend, en tegelijkertijd doet het er niet toe dat het spannend is. Een bijna zwijgende film, zwijgend en buitengewoon welsprekend. ”
Bron: blog van Frank Blaakmeer
Kies tijdstip
- filmspecial
De film start met een onvergeeflijke fout van Philipp, een snelle jongeman die veel te hard rijdt en bovendien totaal is afgeleid door een moeilijk telefoongesprek. De gevolgen zijn verschrikkelijk: hij rijdt een kind dood. In paniek rijdt hij door, hij vlucht zijn verantwoordelijkheid. Ondanks een groeiend schuldbesef dat aan hem knaagt blijft hij de consequenties van zijn daad ontlopen. Het moeilijke telefoongesprek hield hij met zijn vriendin Katja, deze relatie kwakkelt en loopt op de klippen. De moeder van het slachtoffer probeert de dader te achterhalen, op deze manier ontmoet ze Philipp zonder te weten wie hij is. Ze krijgen een affaire, maar hoe lang zal het duren voordat de waarheid aan het licht komt, en wat zal er dan gebeuren?
“‘Wolfsburg’ van de Duitse regisseur Christian Petzold gebruikt geen woord teveel. Het is het soort film waarin we de interne monologen bijna kunnen horen. Wat gezegd wordt is maar een fragment van wat er omgaat in al die hoofden, en wij kijken dwars door de hoofden heen. Wat er gebeurt is interessant en spannend, en tegelijkertijd doet het er niet toe dat het spannend is. Een bijna zwijgende film, zwijgend en buitengewoon welsprekend. ”
Bron: blog van Frank Blaakmeer