You, the Living
“Be pleased then, you the living, in your delightfully warmed bed, before Lethe’s ice-cold wave will lick your escaping foot” – Johann Wolfgang von Goethe
De nieuwe film van Roy Andersson (Songs from the Second Floor, 2000) bestaat uit 57 scènes vol bizarre verschijningen en vreemde personages. Bloedmooie taferelen over de menselijke soort, over zijn grootsheid en miserie, zijn geluk en zorgen, zijn zelfbewustzijn en zijn angst.
De terugkerende personages zijn verbonden door een gemeenschappelijk verlangen naar geluk, steevast gedwarsboomd door een falende communicatie met elkaar. Een tubaspeler die zijn buren het bloed onder de nagels uithaalt, een overjaarse biker chick die ‘door niemand begrepen wordt’, een psychiater die het ook niet meer zo ziet zitten. Andersson benadrukt de troosteloosheid van hun bestaan door de stilstand en geometrie van de beelden, die baden in een groengekleurde atmosfeer.
Gelukkig kan er ook gelachen worden. Bovenal is You, the Living een ode aan het leven. Soms word je verrast door de eenvoud van de emoties, andermaal sta je perplex van de complexiteit ervan, maar Andersson laat je geen moment twijfelen aan zijn kunnen. Het zijn vooral de droomsequenties die in hun absurditeit en existentialisme bevredigen.
Kies tijdstip
- Film
“Be pleased then, you the living, in your delightfully warmed bed, before Lethe’s ice-cold wave will lick your escaping foot” – Johann Wolfgang von Goethe
De nieuwe film van Roy Andersson (Songs from the Second Floor, 2000) bestaat uit 57 scènes vol bizarre verschijningen en vreemde personages. Bloedmooie taferelen over de menselijke soort, over zijn grootsheid en miserie, zijn geluk en zorgen, zijn zelfbewustzijn en zijn angst.
De terugkerende personages zijn verbonden door een gemeenschappelijk verlangen naar geluk, steevast gedwarsboomd door een falende communicatie met elkaar. Een tubaspeler die zijn buren het bloed onder de nagels uithaalt, een overjaarse biker chick die ‘door niemand begrepen wordt’, een psychiater die het ook niet meer zo ziet zitten. Andersson benadrukt de troosteloosheid van hun bestaan door de stilstand en geometrie van de beelden, die baden in een groengekleurde atmosfeer.
Gelukkig kan er ook gelachen worden. Bovenal is You, the Living een ode aan het leven. Soms word je verrast door de eenvoud van de emoties, andermaal sta je perplex van de complexiteit ervan, maar Andersson laat je geen moment twijfelen aan zijn kunnen. Het zijn vooral de droomsequenties die in hun absurditeit en existentialisme bevredigen.
