Uncle Mustache (1970) & Journey (1972)
Hoe vertel je een verhaal wanneer direct spreken niet vanzelfsprekend is? Regisseur Bahram Beyzaie ontwikkelde in zijn vroege korte films een filmtaal die werkt via suggestie, symboliek en verbeelding. Alledaagse situaties en kinderperspectieven worden middelen om maatschappelijke werkelijkheid zichtbaar te maken zonder haar expliciet te benoemen.
Deze avond kijkt naar cinema als een vorm van impliciet verzet: een manier om vragen te stellen, ruimte te creëren en betekenis te laten ontstaan tussen de beelden in. De films tonen hoe Iraanse filmmakers al decennia lang nieuwe manieren vinden om te spreken, juist wanneer woorden beperkt worden. Ingeleid door Beri Shalmasi.
Over de films
Uncle Moustache (1970) gaat over de ontmoeting tussen een chagrijnige oude man en een groep koppige jongeren, maar gaandeweg identificeert hij zich steeds meer met hen. In Journey (1972) reizen twee arme jongens van de buitenwijken van de stad naar het welvarende centrum. De ene is op zoek naar zijn ouders, de andere hoopt op een betere baan.
Over Beri Shalmasi
Beri Shalmashi is scenarist en regisseur. Haar film Mama (2010) werd genomineerd voor een Gouden Kalf en met Big Village (2021) won ze de Zilveren Camera voor Storytelling. Ze schreef de telefilm Casting Call (2024) en maakte voor VPRO’s Frontlinie de documentaire Aan de rand van de revolutie (2023), over de protesten na de dood van Jina (Mahsa) Amini. Na haar studie aan de Nederlandse Filmacademie en een MA aan de HKU verbleef ze langere tijd in onder meer Erbil. Tijdens de oorlog tegen IS schreef ze regelmatig voor de Volkskrant vanuit Iraaks-Koerdistan. Met roots in Iraans-Koerdistan wordt ze regelmatig door pers en politiek geraadpleegd over ontwikkelingen in de regio. Momenteel is ze directeur van programmabureau Avanti en werkt ze aan nieuwe filmprojecten.
- 19:30
Kies tijdstip
- filmspecial
Hoe vertel je een verhaal wanneer direct spreken niet vanzelfsprekend is? Regisseur Bahram Beyzaie ontwikkelde in zijn vroege korte films een filmtaal die werkt via suggestie, symboliek en verbeelding. Alledaagse situaties en kinderperspectieven worden middelen om maatschappelijke werkelijkheid zichtbaar te maken zonder haar expliciet te benoemen.
Deze avond kijkt naar cinema als een vorm van impliciet verzet: een manier om vragen te stellen, ruimte te creëren en betekenis te laten ontstaan tussen de beelden in. De films tonen hoe Iraanse filmmakers al decennia lang nieuwe manieren vinden om te spreken, juist wanneer woorden beperkt worden. Ingeleid door Beri Shalmasi.
Over de films
Uncle Moustache (1970) gaat over de ontmoeting tussen een chagrijnige oude man en een groep koppige jongeren, maar gaandeweg identificeert hij zich steeds meer met hen. In Journey (1972) reizen twee arme jongens van de buitenwijken van de stad naar het welvarende centrum. De ene is op zoek naar zijn ouders, de andere hoopt op een betere baan.
Over Beri Shalmasi
Beri Shalmashi is scenarist en regisseur. Haar film Mama (2010) werd genomineerd voor een Gouden Kalf en met Big Village (2021) won ze de Zilveren Camera voor Storytelling. Ze schreef de telefilm Casting Call (2024) en maakte voor VPRO’s Frontlinie de documentaire Aan de rand van de revolutie (2023), over de protesten na de dood van Jina (Mahsa) Amini. Na haar studie aan de Nederlandse Filmacademie en een MA aan de HKU verbleef ze langere tijd in onder meer Erbil. Tijdens de oorlog tegen IS schreef ze regelmatig voor de Volkskrant vanuit Iraaks-Koerdistan. Met roots in Iraans-Koerdistan wordt ze regelmatig door pers en politiek geraadpleegd over ontwikkelingen in de regio. Momenteel is ze directeur van programmabureau Avanti en werkt ze aan nieuwe filmprojecten.
Credits filmstill: Kanoon
