Divine Comedy
In Divine Comedy werpt regisseur Ali Asgari een venijnig-satirische blik op de absurde kanten van het Iraanse censuursysteem. Een fictieve regisseur en zijn producent trekken erop uit om hun nieuwste film te vertonen en proberen uit handen te blijven van de censor.
Bahram heeft zijn hele carrière films gemaakt in het Turks-Azeri, maar geen daarvan is ooit in Iran vertoond. Samen met producent Sadaf, herkenbaar aan haar felblauwe haar, roze Vespa en een compromisloze houding, probeert hij de censuur te slim af te zijn. Terwijl ze door Iran trekken, ontvouwt zich een scherp portret van een samenleving waarin kunst, uiterlijk en zelfs dagelijkse keuzes voortdurend worden gecontroleerd. Regisseur Ali Asgari verwerkt die realiteit in een speelse, zelfbewuste satire vol droge humor en subtiele verwijzingen naar de filmgeschiedenis.
Met een losse, energieke stijl en natuurlijke performances balanceert de film voortdurend tussen komedie en frustratie. Divine Comedy blijft lichtvoetig, vol geestige dialogen, onverwachte ontmoetingen en zelfspot over cinema zelf. Achter die luchtigheid schuilt echter een scherp commentaar op de beperkingen waarmee filmmakers en kunstenaars in Iran dagelijks te maken hebben.
★★★★ NRC – ‘De film is nog absurdistischer dan de werkelijkheid’
★★★★ de Volkskrant – ‘De film is doorsprenkeld met metagrapjes’
- 21:10
- alle vertoningen
Kies tijdstip
- Film
In Divine Comedy werpt regisseur Ali Asgari een venijnig-satirische blik op de absurde kanten van het Iraanse censuursysteem. Een fictieve regisseur en zijn producent trekken erop uit om hun nieuwste film te vertonen en proberen uit handen te blijven van de censor.
Bahram heeft zijn hele carrière films gemaakt in het Turks-Azeri, maar geen daarvan is ooit in Iran vertoond. Samen met producent Sadaf, herkenbaar aan haar felblauwe haar, roze Vespa en een compromisloze houding, probeert hij de censuur te slim af te zijn. Terwijl ze door Iran trekken, ontvouwt zich een scherp portret van een samenleving waarin kunst, uiterlijk en zelfs dagelijkse keuzes voortdurend worden gecontroleerd. Regisseur Ali Asgari verwerkt die realiteit in een speelse, zelfbewuste satire vol droge humor en subtiele verwijzingen naar de filmgeschiedenis.
Met een losse, energieke stijl en natuurlijke performances balanceert de film voortdurend tussen komedie en frustratie. Divine Comedy blijft lichtvoetig, vol geestige dialogen, onverwachte ontmoetingen en zelfspot over cinema zelf. Achter die luchtigheid schuilt echter een scherp commentaar op de beperkingen waarmee filmmakers en kunstenaars in Iran dagelijks te maken hebben.
★★★★ NRC – ‘De film is nog absurdistischer dan de werkelijkheid’
★★★★ de Volkskrant – ‘De film is doorsprenkeld met metagrapjes’
