Gabrielle

Isabelle Huppert schittert in een kostuumdrama over de teloorgang van een onberispelijk huwelijk. De film is losjes gebaseerd op een kort verhaal van Joseph Conrad.

Een deels fragiele, deels hautaine vrouw gaat na een ‘faux pas’ de confrontatie aan met haar arrogante en emotioneel gemankeerde echtgenoot. Onder hun ogenschijnlijk succesvolle en benijdenswaardig rimpelloze huwelijk wordt plotseling de bodem weggeslagen door de komst van een – door haar zelf geschreven – brief.

Gabrielle speelt zich af in het begin van de twintigste eeuw, maar de strekking is verontrustend actueel. Het historische decor in een majestueuze woning vol dienstbodes en de bloemrijke taal van de bourgeoisie ogen wellicht wat protserig, maar regisseur Patrice Chéreau bouwt zijn overdadige stilering en gedetailleerde mise-en-scène om tot een genadeloze arena voor geraffineerd uitgewerkte intermenselijke verhoudingen.

Al is de film qua stijl geheel anders, de behandeling van de thematiek doet niet onder voor de topstukken uit het oeuvre van Ingmar Bergman. Chéreau’s uitgebalanceerde kleurgebruik, belichting en wide-screen cameravoering versterken de verstikkende chemie tussen de twee hoofdpersonen. De symfonische muziek van Fabio Vacchi verleent de film een extra dramatische grandeur. En voor degenen die zich afvragen hoe dit briljant geacteerde Kammerspiel moet eindigen: de ontknoping wordt tergend lang, tot het laatste, allerlaatste moment uitgesteld. Pas tien seconden voor het einde van de film wordt de conclusie zichtbaar.