Japón

Een naamloze oudere man verhuist van Mexico Stad naar het platteland, met de bedoeling daar zelfmoord te plegen. Hij vindt onderdak bij een vriendelijke bejaarde vrouw. Langzaam groeit er genegenheid tussen de gastvrouw en de vreemdeling en de zelfmoord wordt op de lange baan geschoven.

In lang aangehouden, rustige beelden schept Reygadas een meditatieve vertelling over leven en dood, over geloof en vergeving en over de natuur. Schitterende brede beelden in Cinemascope-formaat. En veel vragen zonder antwoord.

“De Mexicaanse regisseur Carlos Reygadas begint zijn debuut Japón met een lange blik door de voorruit van een auto, op reis van stad naar platteland, van verkeerstunnels naar mistige bergvlakten. En dat alles zonder direct geluid, met alleen de fluister-tingeltangels van Sjostakovitsj’ vijftiende symfonie als begeleiding. Even later is het Arvo Pärts ‘Miserere’ dat het voorbijtrekkende Mexicaanse hoogland in melancholie onderdompelt, zonder dat zich een expliciete betekenis aandient; zelfs niet wanneer de chauffeur zijn bijrijders tot zwijgen maant omdat hij de muziek niet kan horen. Hollywoodhater Reygadas geeft met deze scènes een dringend advies aan iedereen die een klaargestoomd verhaal verwacht: ervaar mijn film zoals je het uitzicht ervaart wanneer je in de auto of trein zit met mooie muziek in je oren.” (de Filmkrant)