La balia
Een sfeervolle en subtiele historische kostuumfilm, gebaseerd op een verhaal van Pirandello.
De welgestelde psychiater Mori is gedwongen een voedster te nemen, want zijn vrouw is niet in staat hun baby te voeden. Hij kiest voor de jonge, ongeletterde Annetta, die op zichzelf is aangewezen omdat haar man wegens zijn politieke activiteiten in de gevangenis zit. In het huis van professor Mori ontstaat een gespannen situatie: er is sprake van onuitgesproken amoureuze gevoelens en van opgloeiende jaloersheid.
“In La balia stormt het niet alleen in het hoofd van de vrouw, maar ook buiten haar woedt de chaos, want op straat strijden socialisten en anarchisten tegen de gevestigde orde. Overal heerst onrust en staat de oude orde op instorten. La balia is een schoolvoorbeeld van een film waarin het persoonlijke en het politieke niet zijn te scheiden.
Dat de vrouw haar baby geen melk kan geven, kan nauwelijks anders worden geïnterpreteerd als een symbool van de steriliteit van de hogere klasse. Tegenover haar zwakte staat de levenskracht van de voedster, die met haar vitaliteit en levenslust uitstraalt dat de arbeidersklasse, waaruit zij afkomstig is, de toekomst heeft.”
(Jos van der Burg, de Filmkrant)
Kies tijdstip
- filmspecial
Een sfeervolle en subtiele historische kostuumfilm, gebaseerd op een verhaal van Pirandello.
De welgestelde psychiater Mori is gedwongen een voedster te nemen, want zijn vrouw is niet in staat hun baby te voeden. Hij kiest voor de jonge, ongeletterde Annetta, die op zichzelf is aangewezen omdat haar man wegens zijn politieke activiteiten in de gevangenis zit. In het huis van professor Mori ontstaat een gespannen situatie: er is sprake van onuitgesproken amoureuze gevoelens en van opgloeiende jaloersheid.
“In La balia stormt het niet alleen in het hoofd van de vrouw, maar ook buiten haar woedt de chaos, want op straat strijden socialisten en anarchisten tegen de gevestigde orde. Overal heerst onrust en staat de oude orde op instorten. La balia is een schoolvoorbeeld van een film waarin het persoonlijke en het politieke niet zijn te scheiden.
Dat de vrouw haar baby geen melk kan geven, kan nauwelijks anders worden geïnterpreteerd als een symbool van de steriliteit van de hogere klasse. Tegenover haar zwakte staat de levenskracht van de voedster, die met haar vitaliteit en levenslust uitstraalt dat de arbeidersklasse, waaruit zij afkomstig is, de toekomst heeft.”
(Jos van der Burg, de Filmkrant)
