La haine
Locatie: drijvend paviljoen
Mathieu Kassovitz

Floris Mosselman onderzoekt hoe groepen jongvolwassenen betekenis geven aan – en belichamen van – conflictsituaties. Na zijn afstuderen in Culturele Sociologie, werkte hij bij het Nederlands Instituut voor Criminaliteit en Rechtshandhaving en bracht met behulp van video-analyse in kaart hoe overvallen ontvouwen. Als promovendus maakt hij nu deel uit van het Group Violence Research Program aan de Universiteit van Amsterdam. Onder leiding van Don Weenink richten ze zich op hoe groepsgedrag de waarschijnlijkheid en ernst van geweld beïnvloedt.

Tijdens Roffa Mon Amour spreekt Floris over hoe La Haine ten tijde van release ontvangen werd en hoe de film hedendaags bekeken kan worden. Lees meer over zijn gedachten over La Haine in ons programmaboekje.

Parijs, 1995 was een jaar dat de geschiedenis inging als een van de donkerste jaren in Frankrijk vanwege de gewelddadige opstanden, schietincidenten en bomaanslagen gelinkt (maar nooit bevestigd) aan de Algerijnse oorlog. Het was ook het jaar waarin Mathieu Kassovitz de wereld veroverde met zijn baanbrekende documentaire-achtige feature film La Haine waarmee hij antwoord gaf op het jaar ’95 nog voordat het eindigde.

‘La haine attire la haine’ (haat kweekt haat) is de zin waaraan de film zijn naam te danken heeft. Hubert (Hubert Koundé) zegt dit, een filosofische, pacifistische, Afro-Franse boxer die droomde van een beter leven buiten de Parijse banlieues. Samen met zijn beste vriend Vinz (Vincent Cassel) – een boze Oost-Europese jood – en de goedhartige Noord-Afrikaanse Saïd (Saïd Taghmaoui) – die als een soort bemiddelaar tussen de twee dient – struinen ze al grappend en pratend, doelloos door de sombere, verzengende straten.

Wanneer hun vriend Abdel in het ziekenhuis belandt na zwaar mishandeld te zijn door de politie in een van de frequente rellen – waaraan hij niet heeft deelgenomen – maakt Vinz het zijn missie om hem te wreken.

La Haine was niet alleen een oogverblindend, stedelijk, rauw kunstwerk, het was ook de eerste keer dat de banlieu in film werd geportretteerd en dat de bewoners een stem kregen. De film heeft sindsdien een wereldwijd publiek geïnspireerd.

Deze voorstelling heeft al plaatsgevonden
Activism Now! vol tarief € 50
Activism Now! student € 40
  • filmspecial
Frankrijk
1995
98’
Frans gesproken
Engels ondertiteld

Floris Mosselman onderzoekt hoe groepen jongvolwassenen betekenis geven aan – en belichamen van – conflictsituaties. Na zijn afstuderen in Culturele Sociologie, werkte hij bij het Nederlands Instituut voor Criminaliteit en Rechtshandhaving en bracht met behulp van video-analyse in kaart hoe overvallen ontvouwen. Als promovendus maakt hij nu deel uit van het Group Violence Research Program aan de Universiteit van Amsterdam. Onder leiding van Don Weenink richten ze zich op hoe groepsgedrag de waarschijnlijkheid en ernst van geweld beïnvloedt.

Tijdens Roffa Mon Amour spreekt Floris over hoe La Haine ten tijde van release ontvangen werd en hoe de film hedendaags bekeken kan worden. Lees meer over zijn gedachten over La Haine in ons programmaboekje.

Parijs, 1995 was een jaar dat de geschiedenis inging als een van de donkerste jaren in Frankrijk vanwege de gewelddadige opstanden, schietincidenten en bomaanslagen gelinkt (maar nooit bevestigd) aan de Algerijnse oorlog. Het was ook het jaar waarin Mathieu Kassovitz de wereld veroverde met zijn baanbrekende documentaire-achtige feature film La Haine waarmee hij antwoord gaf op het jaar ’95 nog voordat het eindigde.

‘La haine attire la haine’ (haat kweekt haat) is de zin waaraan de film zijn naam te danken heeft. Hubert (Hubert Koundé) zegt dit, een filosofische, pacifistische, Afro-Franse boxer die droomde van een beter leven buiten de Parijse banlieues. Samen met zijn beste vriend Vinz (Vincent Cassel) – een boze Oost-Europese jood – en de goedhartige Noord-Afrikaanse Saïd (Saïd Taghmaoui) – die als een soort bemiddelaar tussen de twee dient – struinen ze al grappend en pratend, doelloos door de sombere, verzengende straten.

Wanneer hun vriend Abdel in het ziekenhuis belandt na zwaar mishandeld te zijn door de politie in een van de frequente rellen – waaraan hij niet heeft deelgenomen – maakt Vinz het zijn missie om hem te wreken.

La Haine was niet alleen een oogverblindend, stedelijk, rauw kunstwerk, het was ook de eerste keer dat de banlieu in film werd geportretteerd en dat de bewoners een stem kregen. De film heeft sindsdien een wereldwijd publiek geïnspireerd.