La haine
Matthieu Kassovitz

Parijs, 1995 was een jaar dat de geschiedenis inging als een van de donkerste jaren in Frankrijk vanwege de gewelddadige opstanden, schietincidenten en bomaanslagen gelinkt (maar nooit bevestigd) aan de Algerijnse oorlog. Het was ook het jaar waarin Mathieu Kassovitz de wereld veroverde met zijn baanbrekende documentaire-achtige feature film, waarmee hij antwoord gaf op het jaar ’95 nog voordat het eindigde.

‘La haine attire la haine’ (haat kweekt haat) is de zin waaraan de film zijn naam te danken heeft. Hubert (Hubert Koundé) zegt dit, een filosofische, pacifistische, Afro-Franse boxer die droomde van een beter leven buiten de Parijse banlieues. Samen met zijn beste vriend Vinz (Vincent Cassel) – een boze Oost-Europese jood – en de goedhartige Noord-Afrikaanse Saïd (Saïd Taghmaoui) – die als een soort bemiddelaar tussen de twee dient – struinen ze al grappend en pratend, doelloos door de sombere, verzengende straten.

Wanneer hun vriend Abdel in het ziekenhuis belandt na zwaar mishandeld te zijn door de politie in een van de frequente rellen – waaraan hij niet heeft deelgenomen – maakt Vinz het zijn missie om hem te wreken.

La Haine was niet alleen een oogverblindend, stedelijk, rauw kunstwerk, het was ook de eerste keer dat de banlieu in film werd geportretteerd en dat de bewoners een stem kregen. De film heeft sindsdien een wereldwijd publiek geïnspireerd.

Verwacht vanaf do 19 aug
€ 10,50
  • filmspecial
Frankrijk
1995
98’
Frans gesproken
Nederlands ondertiteld
16 Geweld Grof taalgebruik

Parijs, 1995 was een jaar dat de geschiedenis inging als een van de donkerste jaren in Frankrijk vanwege de gewelddadige opstanden, schietincidenten en bomaanslagen gelinkt (maar nooit bevestigd) aan de Algerijnse oorlog. Het was ook het jaar waarin Mathieu Kassovitz de wereld veroverde met zijn baanbrekende documentaire-achtige feature film, waarmee hij antwoord gaf op het jaar ’95 nog voordat het eindigde.

‘La haine attire la haine’ (haat kweekt haat) is de zin waaraan de film zijn naam te danken heeft. Hubert (Hubert Koundé) zegt dit, een filosofische, pacifistische, Afro-Franse boxer die droomde van een beter leven buiten de Parijse banlieues. Samen met zijn beste vriend Vinz (Vincent Cassel) – een boze Oost-Europese jood – en de goedhartige Noord-Afrikaanse Saïd (Saïd Taghmaoui) – die als een soort bemiddelaar tussen de twee dient – struinen ze al grappend en pratend, doelloos door de sombere, verzengende straten.

Wanneer hun vriend Abdel in het ziekenhuis belandt na zwaar mishandeld te zijn door de politie in een van de frequente rellen – waaraan hij niet heeft deelgenomen – maakt Vinz het zijn missie om hem te wreken.

La Haine was niet alleen een oogverblindend, stedelijk, rauw kunstwerk, het was ook de eerste keer dat de banlieu in film werd geportretteerd en dat de bewoners een stem kregen. De film heeft sindsdien een wereldwijd publiek geïnspireerd.