Poets of Protest
===Laughter is my Exit===
Roxana Vilk | Libanon/Engeland | 2012 | 24′
Alle revoluties beginnen als poëzie. Yehia Jaber, die met de communisten vocht tijdens de lange burgeroorlog in Libanon, is nu een van de meest geprezen dichters in Libanon. Geroemd om het bittere, komische werk dat hij vaak opdraagt als stand-up comedy. Hij neemt ons mee op een reis door Libanon, in zijn verleden, om uit te leggen waarom deze voormalige strijder nu vecht voor verandering met niets anders dan woorden.
Roxana Vilk is een Iraans/Britse film- en theaterregisseur, performer, schrijfster en muzikante. Ze is regisseur en producente van “Poets of Protest”, een nieuwe 6-delige documentaire serie voor Al Jazeera English. Poets of Protest geeft een dichters standpunt over de veranderingen die zich uitbreiden over het Midden-Oosten, in de Arabische Lente, via intieme profielen van zes hedendaagse schrijvers in hun strijd om te leiden, te interpreteren en te inspireren.
===All Inclusive===
Beate Hecher/Markus Keim | Oostenrijk | 2012 | 8′
De panoramische blik op een hotelruïne in de Egyptische woestijn… het gisteren, dat het morgen niet meer zal zien… een verdorven despoot in het landschap in snorkeluitrusting… protesten… geschreeuw… het verslag van een hotelmanager over de stand van de toevoer van goederen tijdens de Eerste Wereldoorlog in Egypte… shots… een onderbroken telefoonverbinding… een apocalyptisch koloniaal beeld, waarvan het perspectief nul is.
Beate Hecher werd geboren in 1972 in Oostenrijk, studeerde aan de Kunstacademie van Wenen en werkte met film, video, performance, installaties en theaterstukken. Ze woont en werkt in Wenen.
Markus Keim is geboren in 1969 in Italië en werkte eveneens met verschillende media zoals film, video, performance, installaties en theaterstukken. Hij woont en werkt in Wenen. Hun gezamenlijke werk was vaak op uitnodiging te zien op verschillende internationale festivals en bijeenkomsten.
===Faces===
Said Najmi | Jordanië | 2011 | 16′
De woestijn van Petra, Jordanië, het thuis van Mfadi en zijn Bedoeïen-familie. Mfadi worstelt met de vraag of te blijven in zijn nederige huisje of te vertrekken naar de stad, naar de beschaving.
Said Najmi (1980) is geboren en getogen in Jordanië. In 2008 kreeg hij een studiebeurs in MFA Cinematografische Kunst. Momenteel werkt hij aan zijn nieuwe korte film en werkt hij freelance in zowel het Midden-Oosten en Noord-Afrika als ook in de rest van de wereld.
===Fire Won’t Eat Me Up===
Roxana Vilk| Noorwegen/Engeland 2012| 25′
Ik haat het om dit te zeggen, maar dit is de waarheid, er is geen Irak nu. Dichter, redacteur en activist Manal Al-Sheikh zegt dat het nu dodelijk voor haar is om een schrijfster te zijn in haar woonplaats Nineve, Irak. Maar dankzij Facebook en Twitter kan ze haar unieke mix van poëzie en activisme blijven uitoefenen vanuit haar Scandinavische ballingschap en zo haar grote aanhang blijven inspireren. We volgen haar als ze een nieuw gedicht voorbereidt voor een openbare lezing, in het Noors. Manal Al-Sheikh bewijst in dit eenvoudige maar krachtige portret dat poëzie een effectief wapen kan zijn in de strijd voor vrijheid.
Kies tijdstip
- filmspecial
===Laughter is my Exit===
Roxana Vilk | Libanon/Engeland | 2012 | 24′
Alle revoluties beginnen als poëzie. Yehia Jaber, die met de communisten vocht tijdens de lange burgeroorlog in Libanon, is nu een van de meest geprezen dichters in Libanon. Geroemd om het bittere, komische werk dat hij vaak opdraagt als stand-up comedy. Hij neemt ons mee op een reis door Libanon, in zijn verleden, om uit te leggen waarom deze voormalige strijder nu vecht voor verandering met niets anders dan woorden.
Roxana Vilk is een Iraans/Britse film- en theaterregisseur, performer, schrijfster en muzikante. Ze is regisseur en producente van “Poets of Protest”, een nieuwe 6-delige documentaire serie voor Al Jazeera English. Poets of Protest geeft een dichters standpunt over de veranderingen die zich uitbreiden over het Midden-Oosten, in de Arabische Lente, via intieme profielen van zes hedendaagse schrijvers in hun strijd om te leiden, te interpreteren en te inspireren.
===All Inclusive===
Beate Hecher/Markus Keim | Oostenrijk | 2012 | 8′
De panoramische blik op een hotelruïne in de Egyptische woestijn… het gisteren, dat het morgen niet meer zal zien… een verdorven despoot in het landschap in snorkeluitrusting… protesten… geschreeuw… het verslag van een hotelmanager over de stand van de toevoer van goederen tijdens de Eerste Wereldoorlog in Egypte… shots… een onderbroken telefoonverbinding… een apocalyptisch koloniaal beeld, waarvan het perspectief nul is.
Beate Hecher werd geboren in 1972 in Oostenrijk, studeerde aan de Kunstacademie van Wenen en werkte met film, video, performance, installaties en theaterstukken. Ze woont en werkt in Wenen.
Markus Keim is geboren in 1969 in Italië en werkte eveneens met verschillende media zoals film, video, performance, installaties en theaterstukken. Hij woont en werkt in Wenen. Hun gezamenlijke werk was vaak op uitnodiging te zien op verschillende internationale festivals en bijeenkomsten.
===Faces===
Said Najmi | Jordanië | 2011 | 16′
De woestijn van Petra, Jordanië, het thuis van Mfadi en zijn Bedoeïen-familie. Mfadi worstelt met de vraag of te blijven in zijn nederige huisje of te vertrekken naar de stad, naar de beschaving.
Said Najmi (1980) is geboren en getogen in Jordanië. In 2008 kreeg hij een studiebeurs in MFA Cinematografische Kunst. Momenteel werkt hij aan zijn nieuwe korte film en werkt hij freelance in zowel het Midden-Oosten en Noord-Afrika als ook in de rest van de wereld.
===Fire Won’t Eat Me Up===
Roxana Vilk| Noorwegen/Engeland 2012| 25′
Ik haat het om dit te zeggen, maar dit is de waarheid, er is geen Irak nu. Dichter, redacteur en activist Manal Al-Sheikh zegt dat het nu dodelijk voor haar is om een schrijfster te zijn in haar woonplaats Nineve, Irak. Maar dankzij Facebook en Twitter kan ze haar unieke mix van poëzie en activisme blijven uitoefenen vanuit haar Scandinavische ballingschap en zo haar grote aanhang blijven inspireren. We volgen haar als ze een nieuw gedicht voorbereidt voor een openbare lezing, in het Noors. Manal Al-Sheikh bewijst in dit eenvoudige maar krachtige portret dat poëzie een effectief wapen kan zijn in de strijd voor vrijheid.
