The Cave
Feras Fayyad

Een groot deel van het Syrische Oost-Ghouta ligt in puin en miljoenen mensen zijn al gevlucht als in 2016 de bommen van het regeringsleger blijven vallen. Omdat het gebied omsingeld is, kunnen de 400.000 overgebleven inwoners geen kant op. In die uitzichtloze situatie is het geïmproviseerde ondergrondse ziekenhuis voor de opvang van gewonden een van de weinige lichtpunten.

De jonge kinderarts dokter Amani staat aan het hoofd van een team dokters en verpleegkundigen dat met beperkte middelen doet wat het kan. Intussen moet zij zich – mede namens haar vrouwelijke collega’s – ook nog eens verdedigen tegenover mannen die vinden dat een vrouw het huishouden moet doen en een man aan het roer het beter zou doen.

De film laat zien hoe de bevolking lijdt onder de burgeroorlog, maar gaat vooral over de manier waarop het ziekenhuispersoneel zich staande houdt onder moeilijke werkomstandigheden. Met humor en onderlinge plaagstootjes, maar ook met angst en momenten van vertwijfeling: kunnen ze echt hulp bieden of is het niet meer dan een doekje voor het bloeden?

 

It’s 2016, and great swaths of eastern Ghouta in Syria lie in ruins. Millions of people have already fled, but the bombardments by government forces continue. The area is surrounded, so there’s no escape route for the 400,000 inhabitants. One of the few bright spots in an otherwise utterly bleak situation is the improvised underground hospital where the wounded can get treated.

Doctor Amani is the young pediatrician heading the team of doctors and nurses doing the best they can with limited resources. To make matters worse, she’s having to defend herself and her female colleagues against men who believe that women should stick to doing the housework, and that it would be better to have a man at the helm.

While the film does show the effect of the civil war on the population at large, its main focus is on how the hospital staff manages despite the difficult conditions. There’s humor and teasing, but there are also moments of fear, and of despair—are they offering real help, or just a rag to stop the bleeding?

za 30 nov
  • 21:45
Kaarten
€ 10,50
  • filmspecial
Syrie
2019
107’
Arabisch en Engels gesproken
Engels ondertiteld

Een groot deel van het Syrische Oost-Ghouta ligt in puin en miljoenen mensen zijn al gevlucht als in 2016 de bommen van het regeringsleger blijven vallen. Omdat het gebied omsingeld is, kunnen de 400.000 overgebleven inwoners geen kant op. In die uitzichtloze situatie is het geïmproviseerde ondergrondse ziekenhuis voor de opvang van gewonden een van de weinige lichtpunten.

De jonge kinderarts dokter Amani staat aan het hoofd van een team dokters en verpleegkundigen dat met beperkte middelen doet wat het kan. Intussen moet zij zich – mede namens haar vrouwelijke collega’s – ook nog eens verdedigen tegenover mannen die vinden dat een vrouw het huishouden moet doen en een man aan het roer het beter zou doen.

De film laat zien hoe de bevolking lijdt onder de burgeroorlog, maar gaat vooral over de manier waarop het ziekenhuispersoneel zich staande houdt onder moeilijke werkomstandigheden. Met humor en onderlinge plaagstootjes, maar ook met angst en momenten van vertwijfeling: kunnen ze echt hulp bieden of is het niet meer dan een doekje voor het bloeden?

 

It’s 2016, and great swaths of eastern Ghouta in Syria lie in ruins. Millions of people have already fled, but the bombardments by government forces continue. The area is surrounded, so there’s no escape route for the 400,000 inhabitants. One of the few bright spots in an otherwise utterly bleak situation is the improvised underground hospital where the wounded can get treated.

Doctor Amani is the young pediatrician heading the team of doctors and nurses doing the best they can with limited resources. To make matters worse, she’s having to defend herself and her female colleagues against men who believe that women should stick to doing the housework, and that it would be better to have a man at the helm.

While the film does show the effect of the civil war on the population at large, its main focus is on how the hospital staff manages despite the difficult conditions. There’s humor and teasing, but there are also moments of fear, and of despair—are they offering real help, or just a rag to stop the bleeding?