I.h.k.v. Wereld Aids Dag (1 december)

Bambara Blues

Jacqueline van Vugt

Een visuele, aangrijpende documentaire over de griotte Ami Diarra uit Mali.

Het is haar missie om aan de lokale bevolking voorlichting te geven over aids. Ze doet dit
doormiddel van de zangtraditie van de griots. Door de stroom van emigranten naar de goudmijnen
van de snel uitdijende mijnstad Kayes heeft ook het hiv-virus zijn weg gevonden naar de
mensen in en rondom Kayes.

Ami Diarra heeft vanwege haar gerespecteerde positie als griotte toegang tot de lokale bevolking, maar wordt door de autoriteiten niet serieus genomen omdat zij alleen willen werken met erkende internationale ontwikkelingshulporganisaties. Zij fungeert als een officieuze ambtenaar. Bij belangrijke gelegenheden als doop, huwelijk of begrafenis, zingt zij over de gebeurtenis en de betrokkenen. Daarnaast is Ami, die zich vanwege polio op jeugdige leeftijd in een rolstoel voortbeweegt, een stuwende maatschappelijke kracht.

De documentaire volgt haar als ze met tomeloze inzet een voorlichtingsmanifestatie over aids probeert op te zetten. Ze probeert vergunningen te regelen, roept iedereen op om mee te doen, laat posters maken en stoelen en microfoons regelen. Ondertussen spreekt ze openlijk met iedereen over de ziekte, vrouwenbesnijdenis en prostitutie. En houdt ze zich bezig met het opleiden van het weesmeisje Mi, die haar als griotte gaat opvolgen.

Behalve een portret van Ami geeft de film een beeld van de moeilijkheden waarmee vrouwen in Mali en omringende landen kampen en de kracht waarmee ze de problemen te lijf gaan.

Deze voorstelling heeft al plaatsgevonden
  • filmspecial
NL
2007
70’

Een visuele, aangrijpende documentaire over de griotte Ami Diarra uit Mali.

Het is haar missie om aan de lokale bevolking voorlichting te geven over aids. Ze doet dit
doormiddel van de zangtraditie van de griots. Door de stroom van emigranten naar de goudmijnen
van de snel uitdijende mijnstad Kayes heeft ook het hiv-virus zijn weg gevonden naar de
mensen in en rondom Kayes.

Ami Diarra heeft vanwege haar gerespecteerde positie als griotte toegang tot de lokale bevolking, maar wordt door de autoriteiten niet serieus genomen omdat zij alleen willen werken met erkende internationale ontwikkelingshulporganisaties. Zij fungeert als een officieuze ambtenaar. Bij belangrijke gelegenheden als doop, huwelijk of begrafenis, zingt zij over de gebeurtenis en de betrokkenen. Daarnaast is Ami, die zich vanwege polio op jeugdige leeftijd in een rolstoel voortbeweegt, een stuwende maatschappelijke kracht.

De documentaire volgt haar als ze met tomeloze inzet een voorlichtingsmanifestatie over aids probeert op te zetten. Ze probeert vergunningen te regelen, roept iedereen op om mee te doen, laat posters maken en stoelen en microfoons regelen. Ondertussen spreekt ze openlijk met iedereen over de ziekte, vrouwenbesnijdenis en prostitutie. En houdt ze zich bezig met het opleiden van het weesmeisje Mi, die haar als griotte gaat opvolgen.

Behalve een portret van Ami geeft de film een beeld van de moeilijkheden waarmee vrouwen in Mali en omringende landen kampen en de kracht waarmee ze de problemen te lijf gaan.